ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

بوطیقای شهر – بخش 50


پیر سانسو برگردان ناصر فکوهی و زهره دودانگه ** اجتماعی . ما باید بر این واژه [تأکید زیادی] داشته باشیم،زیرا امکان می‌دهد یک فضای شهری را از همه فضاهای دیگر –از یک چشم‌انداز طبیعی- تفکیک کنیم، که البته چشم انداز طبیعیخود نیز ممکن است از رهگذر کار انسان دچار دگرگونیشده باشد، دگرگونی‌هایی که ممکن است زیر نور طبیعت، رنگ‌ها [ی زیبا] و سایر جلوه‌های چنان چشم اندازی، که موهبتی آسمانی هستند، چندان به چشم نیایند. وقتی از مکان‌های شهری همواره به زندگی اجتماعی، گروهی که به مثابۀ جمعیتی برگزیده در نظر گرفته شده‌اند، زیستگاه‌هایی خاص بورژوازی یا خانواده‌های بزرگ ... اشاره داردو، اما اگر این تز را مطرح کنیم که مکان‌های عمومی جایی هستند که همه طبقات با یکدیگر در هم می‌آمیزند، چه باید بگوییم؟ با وجود این، این مکان‌ها را نمی‌توان از مفهوم اجتماعی جدا کرد. خیابان شانزه‌لیزه حتی در دوره های «آشوب» همان طبقات اجتماعی را به درون خود...
ادامه خواندن

فضا، زمان و مکان (1)


الهام منصوری فضا و زمان در زبان انگليسي، طبق فرهنگ انگليسي آکسفورد، واژه ي "فضا"، دست کم از سال 1300م. به اين طرف، هر دو معني زماني و مکاني را با هم داشته است. تا پيش از آغاز اين قرن، اين دو معنا، همواره مجزا مفهوم مي يافتند. از زمان شکل گيري نظريه هاي نسبيت خاص و عام، مفاهيم مجزاي فضا و زمان، روز به روز به مفهوم ترکيبي فضا- زمان نزديک تر شده اند. (اِسمارت،1988). به گفته هِرمان مينوکوسکي، که در 1908، اين مفهوم را مطرح کرد، فضا- زمان يک پيوستگي، چهاربعدي است که سه بعد فضا را با بعد زمان ترکيب مي کند. (وين 1975:297) بنابراين هر شي اي، نه تنها بايد طول، عرض و ارتفاع داشته باشد که بايد تداوم زماني نيز داشته باشد. آلبرت اينشتين که اين مفهوم را در نظريه ي نسبيت خاص خود بکارگرفت، معتقد بود که بر خلاف نظريه ي نيوتن، جدايي مطلق...
ادامه خواندن