ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

به مبارزات دفاعي پايان دهيم


حقوق سه گانه اي که بايد بدست آورد دست آورد هاي اجتماعي دو قرن اخير در همه جا نشان ازمحدوديتي يکسان دارد: اگر  اصل براين است که مردم مي توانند در مورد نوشت سياسي خود تصميم بگيرند، اما آنها  هيچ حقي براي حاکميت بر اقتصاد ندارند. آيا درمان اين همي پلژي(نيمه فلج بودن) براي ترقي خواهان، منجر به تغيير ديدگاه نمي شود: نه تنها مخالفت با  رفرم ها بلکه ايجاد الگوئي ديگر؟ برنار فریو برگردان باقر جهانبانی    نبرد نيروها ئي که در جهت رفرم هاي نئو ليبرال تلاش مي کنند در  چند دهه اخير، عمدتا بر محروم کردن طبقه کارگر از آن چيزي متمرکز شده است که وحدت  آن را وراي تفاوت در حرفه ها، ريشه هاي اجتماعي،  ، جنسيت و فرهنگها  موجب مي شود: طبقه کارگر به عنوان عامل اصلي توليد.  آنچه که در اساس يک مسگر ويک سينما گر،يک مهندس و يک کارگر، يک نانوا و يک...
ادامه خواندن

اثر لنین*


آنتونیو گرامشی برگردان علیرضا نیاززاده نجفی صنعت چاپ بورژوازی تمام کشورها و به خصوص فرانسه (تمایزبه خصوص مربوط به دلالیلی قابل تصور است) شادی خود را از سوءقصد به جان لنین پنهان نکرد. نعش کشانِ شوم ضد سوسیالیسم بر جسد فرضیِ (آه ای سرنوشت بی رحم! چندتا آرزوی ساده دلانه، چندتا ایده آل دوست داشتنی را خرد کردی و شکستی!) غرق در خون رذیلانه فریاد سرمستی سر دادند، از آدم کشیِ با شکوه تمجید کردند و جنایت سیاسی، این تاکتیک محبوب بورژوازی را احیا کردند. نعش کشان فریب خوردند: لنین زنده است و ما برای خوبی و نیک بختی پرولتاریا آرزو می کنیم که به زودی قوای جسمی اش را به دست آورد و به جایگاه خودش به عنوان سرباز سوسیالیسم انترناسیونال بازگردد. عیاشی ژورنالیستی هم بایسی اثربخشی تاریخی خود را می داشته است: پرولترها معنای اجتماعی اش را دریافته اند. لنین منفورترین آدم جهان است، همانطور که روزگاری مارکس...
ادامه خواندن

پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»


هر چند، ورود خودروهای خارجی به ایران از ابتدای قرن بیستم آغاز شده بود، تا نیم قرن بعد یعنی تا سال های پس از جنگ جهانی دوم (دهه 1320 و 1330) داشتن یک اتوموبیل، امری «اشرافی» به حساب می آمد و شهرهای هنوز معدود و کوچک کشور، هر چند برخی از آنها به سبک شهرهای اروپایی، خیابان کشی هایی منظم و آسفالت هایی نو داشتند، اما عموما خالی از خودرو بودند. عکس های قدیمی تهران،  با  لکه های سیاهی که در خیابان های خالی در آن گردش می کنند، امروز به یک نوستالژی تبدیل شده اند که سن و سال دارها، تنها در بعضی از روزهای نخست نوروز هر سال، ممکن است مزه دوردستی از آن را در چند خیابان  به یادآورند. هر چند در شهرستان ها این امر اتفاقی نسبتا تازه تر است که عمری بیشتر از بیست یا سی سال ندارد.   بهر رو،  در کمتر از شصت...
ادامه خواندن