ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

پرونده رضا میرکریمی


تهیه و تنظیم پرونده: ریحانه شهبازی   سید رضا میرکریمی، متولد سال ۱۳۴۵ در زنجان و فارغ التحصیل گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. وی کارگردان و فیلمنامه‌نویس سینمای ایران است و در گروه سینمای فرهنگستان هنر نیز عضویت دارد. در مورد «اولین»های وی می‌توان گفت، میرکریمی فعالیت در سینما را از سال ۱۳۶۶ با فیلم کوتاه ۱۶ میلیمتری آغازکرد و سپس فیلم‌های کوتاه ۱۶ میلیمتری یک روز بارانی و ۳۵ میلیمتری خروس را ساخت. همچنین اولین کار بلند سینمایی خود را در سال ۱۳۷۸ با ساخت کودک و سرباز آغاز کرد، فیلمی که برای آن بالن نقره‌ای جشنواره سه قاره را کسب کرد. فیلم‌های بلند رضا میرکریمی در ادامه می‌آیند: دختر (۱۳۹۴) امروز (۱۳۹۲ یه حبه قند (۱۳۸۹) به همین سادگی (۱۳۸۶) خیلی دور، خیلی نزدیک (۱۳۸۳) اینجا چراغی روشن است (۱۳۸۰) زیر نور ماه (۱۳۷۹) کودک و سرباز (۱۳۷۸) همچنین فیلم‌های کوتاه و سریال‌های او موارد...
ادامه خواندن

بازگشت خنده‌های برتولت برشت


ماری نوئل ریو برگردان عبدالوهاب فخریاسری از آن جا که برشت لذت رهایی از مشاهدات کاذبی را به تماشاچیان بخشید که بصورتی پنهانی در حفظ نظم موجود می‌کوشند و دنیایی اساسا نو –چه از لحاظ فرم و چه از نظر محتوا- به روی تئاتر گشود. زمانی که در فرانسه به این جهش بزرگ پی بردند، نخست آن را گرامی داشتند، اما اندک اندک این جریان رنگ باخت. بازگشت محجوبانه‌اش، اما، خبر از شهامت در اندیشه توام با شادی می‌دهد. فرانسه با برتولت برشت در  ١٩٥٤ آشنا شد ، زمانی که «ننه دلاور و فرزندان او» توسط گروهی از بازیگران از برلن در فستیوال بین‌المللی تئاتر پاریس -رویدادی بی‌سابقه(١)- به اجرا درآمد. تئاتر ملی مردمی، تئاترهایی که عمرشان به جنبش تمرکززدایی تئاتر می‌رسید، و گروه های تئاتر: جملگی به سرعت به انقلابی که در نویسندگی و اجرای تئاتر در آلمان آغاز شده بود، خوشامد گفتند و از آن پشتیبانی کردند. اما...
ادامه خواندن

خون بازی شازده کوچولو


-مقدمه ای بر اقتباس از مکبث شکسپیر با و برای نوجوانان- این مقاله فصلی است از کتاب در دست انتشار با عنوان «ده فرمان اقتباس برای تئاتر» که نگارنده آن را بر اساس دو نظریه ساختارگرای «پیتر سوندی» و «الینور فیوکس» و همچنین تجربیات عملی اش در حوزه اقتباس برای تئاتر در گروه نمایشی «بچه های شاهکار» نگاشته است. پیتر سوندی در کتاب خود «تئوری درام مدرن» ساختن تئاتر را ساختن پازلی می داند که در بستر فرهنگ و سیاست مؤلف و تحت تأثیر الزامات اقلیم جغرافیایی- مؤثر بر تفکر و نحوه عمل او- رخ می دهد. الینور فیوکس نیز در مقاله «ملاقات با یک سیاره کوچک» بر تغییرات تأثیرات و وام گیری های هر نمایشنامه از آثار هنری و روایتهای پیش از خود تأکید دارد. اقتباس از مکبث با و برای نوجوانان اقتباس انتقال است. انتقال فرم و مضمون درهم تنیده از فرهنگی به فرهنگ دیگر و در بردار...
ادامه خواندن

نگاهی به آیین چاووشی‎خوانی در ششتمد سبزوار


چاووشی‎خوانی امروز عمدتاً به مثابه نوعی هنر و آیین رواییِ مذهبی در زمینۀ سفرهای زیارتی در نظر گرفته می‎شود(بیگ‎زاده و پروین، 1395؛ ماکویی، 1389؛ مظلومی، 1387؛ هاشمی، 1387). دهخدا (1349) در این ارتباط چنین می‎نویسد: "چاووش‎، در اصطلاح روستائیان خراسان، کسی باشد که در فصل مناسب زیارت در دهات و روستاها سواره یا پیاده براه افتد و روستائیان را بوسیلۀجارزدنیاخواندناشعارمهیجومناسببه زیارت اعتاب مقدسه تشویق و تهییج نماید". با این حال چنانکه جاوید(1388) نشان می‎دهد، این آیین ریشه در سنت‎های دیرینه‎تر از این دارد.  چاووش در اصل واژه‎ای ماخوذ از ترکی به معنای نقیب و پیشرو لشکر است (عمید، 1363: 486). جاوید(1388: 184) به استناد برخی منابع آن را هنری کهن که ریشه در دوران کیانی سرزمین ایران دارد، معرفی می‎کند. با وجود چنین پیشینه‎ای، چنانکه گذشت، امروز چاووشی‎خوانی عمدتاً به عنوان یکی از آیین‎های مرتبط به فرهنگ زیارت شناخته می‌شود. با این حال در ارتباط با این آیین در فرهنگ...
ادامه خواندن

سهراب مودی 


سهراب میروان جی مودی یکی از کارگردانان,تهیه کنندگان و بازیگران معروف  پارسی (زرتشتی)هند بود,او در سال 1889 میلادی در شهر مومبای دیده به جهان گشود ,پس از پایین تحصیلات با برادر خویش مسافرت طولانی را در هند برای نمایش فیلم های هندی شروع کرد و در شهر گوالیار در ایالت مادیاپرادش در یک شرکت تاتر به نام آرین سوبود فیلم های قدیم هندی را نمایش می داد,او هم چنین در تاتر پارسی که  جامعه تجاری پارسیان هند آن را از سال 0185 تا سال 1930 اداره می کردند و برخی فیلم های صامت سینمای قدیم هند,نیز بازی کرد,درواقع تاتر پارسی یکی از پیشرو ترین سیستم های تاتر و سرگرمی سنتی در شبه قاره هند بود اولین شرکت تاتر پارسی به نام پارسی ناتک مندالی ParsiNatakMandali مشهور شد و با نخستین تاتر به نام رستم زابلی بر روی صحنه رفت از دیگر تاترهایی که در آن اجرا شد شاه افراسیاب  رستم...
ادامه خواندن

تیپو سلطان و علاقه او به زبان فارسی و سبک زندگی ایرانی


  تیپو سلطان که نام واقعی او سلطان فاتح علی خان شهاب بهادر می باشد در سال 1750 میلادی در منطقه میسور در جنوب هند و در شهر سرینگا پتم  چشم به جهان گشود.او بزرگترین پسر سلطان حیدر علی ,سلطان و پادشاه  منطقه دکن در جنوب هند  بود. او در زمان حکومت خویش شروع به ضرب سکه به زبان فارسی,جایگزین کردن تقویم خورشیدی ایرانی به جای تقویم عربی و رسمی کردن زبان فارسی در منطقه پادشاهی خویش کرد,تیپو سلطان  هم چنین دستور داد تمامی نامه های دربار,قوانین حکومتی و دستورات سلطنتی به فارسی نوشته و ثبت شود, او در زمانه ای زندگی می کرد که انگلیسی ها بتدریج  شروع به اشغال شبه قاره هند کرده  و یکی پس از دیگری حکومت های محلی را از بین می برده  و زبان انگلیسی را به جای زبان فارسی و اردو,روش زندگی بریتانیایی ,آموزش و پرورش به سیستم انگلیسی و از بین بردن...
ادامه خواندن

از نيش تا نوش: گفتگو با «منوچهر انور»


    عليرضا ارواحي آن‌چه در مصاحبه با «منوچهر انور» بيش‌ترين جذابيت را دارد قرارگرفتن روبروي مردي است که گيرايي صدايش،«معنايي» براي دريافت کلامش مي‌شود.در برخي از فيلم‌ها که با صداي وي همراه است، مهم نيست چه مي‌شنويم، اهميت در آن است که فرمِ کلام را از طريق گوش درک کنيم. تاثير تصاوير مي‌تواند با گفتار فيلم افزايش يابد، ولي اين تاثيرگذاري در برخي از اين گفتار‌ها به‌گونه‌اي است که از تصاوير و حتي از محتواي گفتار غافل مي‌مانيم. گفتار متن به‌جاي برانگيختن مشارکت ذهني در ساختار فيلم،مخاطب را با فرمِ گفتاري روبرو مي‌کند کهاز تصاوير پيشي مي‌گيرد.1 *** ارواحي: ساختن فيلمي مثل «نيشدارو» در دهة چهل اهميت زيادي دارد، در اين سال‌ها فيلم‌ها يا مطابق سليقه‌ي مخاطب ساخته مي‌شد و يا مطابق سليقه‌ي سازمان‌هاي دولتي وقت، اين شرايط براي ساخت فيلم «نيشدارو» چه‌طور بود؟ انور: آن وقت‌ها اگر شما مي‌خواستيد در زمينة فيلم يک کاري خارج از خط موجود...
ادامه خواندن

حضور فرهنگي و هنري «منوچهر انور»*


 حضور فرهنگي و هنري «منوچهر انور» در دو زمينه قابل بررسي است: 1- فعاليت‌هاي تاثيرگذار 2-  نظرات و آثار در حيطه‌يپراتيک-تئوريک و زيبايي‌شناسانه   1‌- «منوچهر انور» در نحوه‌ي گفتار توانست جرياني ايجاد کند تا بيشتر به زبان گفتار توجه شود،يعنيزبان‌ِ گفتار با شکل‌گيري‌اش بتواند معنا را از طريق ادا ايجاد کند و به قدرت زبان بيافزايد. زبان در اين روند، مبالغه‌آميز و متظاهرانه و ويران نمي‌شود بلکه ساخته مي‌شود، فهم زباني، و نه ادبي، در گفتار متن اهميت مي‌يابد و يک فهم زباني از گفتار به‌دست مي‌آيد. مهم‌ترين آنها همان آنونس‌هاي فيلم‌ها و گفتار فيلم‌هاي خاص و حافظ‌خوانييا مولوي‌خواني -خوانش‌هاي وي از اين شاعران- ارائه‌شده در کنگره‌هاي مختلف است. - فعاليت‌هايي که با «گروه هنر ملي» داشته استو فيلمنامه‌هايي که با افراد مختلف در اين گروه نوشته اهميت بسياري دارد. در اين نوشتارها هم وجوه رئاليستيک و هم تمثيلييا رئاليسم-تمثيلي ديده مي‌شود. بدين جهت فيلم «شهيدثالث» را مي‌پسندد، چرا...
ادامه خواندن

نقش و ساختار اجتماعی چِمَک(رقص محلی) هرمزگان


رقص نیز به عنوان یکی از انواع هنرهای انسانی (هنر مردمی)، زبانی ویژه و منحصر به خود را دارد، که در واقع ارجاع به چیزهایی است که در داخل شبکه های اجتماعی- فرهنگی (شیوه های زیست عمومی) موجود می باشد. رقص، زبانی است برای بیان "شیوه زیستی خاص"؛ یعنی به ظهور رساندن "فرهنگ مردمی ویژه"  که حاصل بازنمود شده زندگی در رفتار و تفکر آنان است. به عبارت دیگر رقص تنها عرصه ای است که نحوه زندگی و زیست در عالی ترین و خالص ترین سطح به بیان می رسد؛ چراکه رقص همراه است با شدیدترین بروز و ظهور احساسات و شورهای برآمده از درونی ترین ادراکات عاملان رقص از معنای زندگی و فلسفه هستی آن. زبان و نشانه های شورمند رقص در اوج بسیار بالای خود تمامی حوزه های زندگی (اسطوره، ادبیات، موسیقی، تاریخ، اقتصاد و حتی سیاست) را تحت پوشش قرار می دهد و آنها را در قالب...
ادامه خواندن

تئاتر دقیقاً به چه درد می خورد؟!

Image result for theatre
  تئاتر دقیقاً به چه درد می خورد؟! آنچه تئاتریها و مردم، از تئاتر نمی دانند یا فراموش کرده اند!- سامی صالحی ثابت بهمن 1395   انسانها نان را می خرند چون گرسنگی آنها را رفع می کند. خمیردندان را می خرند چون سلامت دهان و دندانشان را تأمین می کند. کفش را برای محافظت از پاها می خرند. اما وقتی بلیط یک تئاتر را خریداری می کنند، چه چیزی را می خرند؟ فایده تئاتر چیست؟ تئاتر دقیقاً به چه درد می خورد؟ باید اعتراف کرد حتی بسیاری فعالان تئاتر نیز پاسخ و اهمیت این پرسشهای به ظاهر ساده اما بسیار عمیق و جدی را    نمی دانند و درک نکرده اند. در بهترین حالت اگر کسی بخواهد پاسخی به این پرسشها بدهد؛ به دام کلی گویی و مبهم گویی می افتد:«ببین! باید حسش کنی لمسش کنی! چه جور بگویم بیان کردنی نیست. تئاتر خیلی خیلی واجب است؛ از نان...
ادامه خواندن
برچسب ها:

رقص – نمایش بهارت ناتیام


نسیم کمپانی  مقدمه: رقص های  باستانی و سنتی شبه قاره هند در واقع ریشه در تاریخ و فرهنگ کهن این بخش از جهان دارد,در نقاشی های غارهای آجانتا در شهر اورنگ آباد ایالت ماهاراشترا که حدود 2000 سال قدمت دارد و در کنده کاری های معابد باستانی در سراسر هند بخوبی می توان این هنر اصیل را مشاهده کرد.در واقع به این رقص ها می توان اصطلاح (تاتر آهنگین هندی )را اطلاق کرد ,زیرا آن ها در واقع بیان کننده تاریخ ,فرهنگ و تمدن باستانی هند می باشند ,رقصندگان با نشان دادن حرکات و اشارات دست ,صورت و چشم ها در واقع داستان ها را تعریف و تشریح می کنند.کلمه شاستریا Shastriya  کلمه ای است سانسکریت  که به معنای کلاسیک در زبان انگلیسی  است و در واقع بیان کننده  اجرای سبک های هنری  رقصنده  می باشد ,در کل رقص های کلاسیک هندی بازگو کننده داستان های خیر و شر و...
ادامه خواندن

نشست صد و چهاردهم: بررسی اجتماعی ادبیات نمایشی در ایران


  صد و چهاردهمین نشست یکشنبه های انسان شناسی و فرهنگ با موضوع «بررسی اجتماعی ادبیات نمایشی در ایران» برگزار خواهد شد. در این نشست خانم دکتر فریندخت زاهدی (پژوهشگر تئاتر و استاد دانشگاه) سخنرانی خواهند کرد و فیلم صورت خوانی اثر آقای هادی آفریده نمایش داده خواهد شد. برنامه راس ساعت 4 آغاز خواهد شد و از علاقه مندان دعوت می‌شود که در این نشست حضور یابند. زمان: 27 فروردین 1396 ساعت 16 تا 19 مکان: خیابان ولیعصر، خیابان دمشق، پژوهشگاه فرهنگ هنر و ارتباطات   درباره فریندخت زاهدی https://rtis2.ut.ac.ir/cv/zahedi http://www.ensani.ir/fa/77778/profile.aspx  
ادامه خواندن

برای مرد بزرگی که میان ماست: جعفر والی


بهروز غریب‌پور در سرماي کشنده تورنتو، کنار ديوار سالن تئاتر، چمباتمه زده‌اند؛ عاشقان تئاتر کز کرده‌اند تا نگهبان در را به رويشان باز کند و به آن‌ها اجازه بدهد به سالن تئاتر که براي نسل آن‌ها فراتر از معبد است، وارد شوند و خود را نثار عشقشان، تئاتر، کنند. هر‌کدام از گوشه‌اي از جهان پاره‌پاره آمده‌اند. بيشتر بازيگرند. در ميان آن‌ها مرد بزرگ، اما کوچک‌اندامي در خود فرو رفته است... سوز زمستان بزرگ و کوچک نمي‌شناسد و عادلانه و بي‌ذره‌اي رحم، قصد جان همه را کرده است و حتما به خودش مي‌گويد: "به من چه ربطي دارد که از کجا آمده است و کيست، از مسکو يا زاگرب يا ورشو يا تهران... هر که هست و از هر کجا که آمده باشد، به من ربطي ندارد، من لاله‌هاي گوش را چنان سرد و يخزده مي‌کنم که از گوش جدا شوند و بيفتند و اگر کسي به هوش نباشد و حواسش...
ادامه خواندن

از دراماتورژی تا انسان شناسی تماشاگر تئاتر تهران 


  مقدمه ای بر شناخت و نیازسنجی تماشاگر تئاتر تهران «سرجیو زیمن» نابغه تبلیغات کوکاکولا معتقد است: «برای اینکه نیاز واقعی و دلایل عدم توجه مشتری به کالایتان را بدانید هیچ راهی ندارید جز اینکه شال و کلاه کنید و به نزد او بروید و علت را جویا شوید!» (1) به جز گونه موسوم به «تئاتر آزاد» که در زمینه جذب و جلب رضایت تماشاگر، موفق و شایسته احترام و مطالعه جدی ست؛ امروزه در تئاتر تهران به هزار و یک علت «تماشاگر» عنصری کمیاب و گریزان شده است. یکی از اولین خطاها در این خصوص این بوده که اهمیت مصرف کننده تئاتر را به عنوان شرط اصلی حیات و ادامه بقای آن درک نکرده ایم.      مقدمه ای بر شناخت و نیازسنجی تماشاگر تئاتر تهران «سرجیو زیمن» نابغه تبلیغات کوکاکولا معتقد است: «برای اینکه نیاز واقعی و دلایل عدم توجه مشتری به کالایتان را بدانید هیچ راهی ندارید...
ادامه خواندن

تئاتر از باستیل تا الیزه


  این روزها، پیش گفتارِ سردبیران فصل نامه ها و دیگر مجرای ارتباطیِ مسئولان تئاتر، همه تحت تاثیر سیاست هستند. کمدی فرانسه ( La Comédie française ) خوش دارد بگوید که «در زمانی که ترس و زیاده روی ها انگار هر روز یکدیگر را بیشتر خوراک می دهند، خوبیِ تئاتر این است که با بازخوانی حافظۀ تاریخی، ما را دوباره در مقابل تناقض هایمان قرار می دهد، بی آن که بخواهد  در جایگاهی از بالا،  به ما درس دهد». تئاتر دِزاَماندیه ( Theatre des Amandiers )، در شهر نانتر اما بی پرواتر است: «ما در بحران به سر می بریم (...) این بحران، مالی ست و از ما در مورد تقسیم ثروت پرسش دارد...» رئیس تئاتر ژانویلیه ( Gennevilliers ) اما از تأسیس یک «آزمایشگاه تولید و بازنگری مکانیزم های حذف و در خود فرورفتن» خبر می دهد. خلاصه که تئاتر، یا دستِ کم تئاتر دولتی، خود را بازیگر اصلی...
ادامه خواندن

گفتگو با عباس جوانمرد؛ زبان بیضایی شعر است 


گفتگو با عباس جوانمرد با یک پرسش آغاز شد و پاسخ جوانمرد به این پرسش چنان بود که حرف را بس مینمود و در خانه اگر کس است ...    زبان نوشتار بیضایی شاعرانه است  تئاتر سلاحی دو دَم است. از یک سو رسالت اجتماعی مهمی بر عهده دارد و از سوی دیگر فرصت برای کسانی است که میخواهند از هنر ناب سود بجویند و نام و نانی. اینان با تکیه بر ندانستنهای برخی و کج ذوقی برخی دیگر، گربهها میرقصانند و دسیسهها و ترفندها میکنند و صحنه را به اداهای گوناگون میآلایند که یعنی تاتر و این اما هیچ ربطی به هنر خلاق تئاتر ندارد. این بهرهوران خرد گریز در سکوت هنرمند تاتر! بدتر از دشمنان تاترند که با اینان باید بیرحمانه مبارزه کرد و اگر آنهم بس نبود از صحنهی تئاتر طردشان کرد.  استانیسلاوسکی در کارهای شما - در واقع کارهای اصلی شما- نوشتههای بهرام بیضایی شاخص هستند....
ادامه خواندن
برچسب ها:

شرح بی خردی ناب؛ نقدی اجتماعی از "فروشنده"


اصغر فرهادی که "اسکار" را در سرمایه هنری خود دارد، اینک با فروشنده در حال بیان خود است. تجربه موفق او از سینمایی که مولود متن جامعه و "گفتمان زندگی" است، اینک برگ دیگری از بیان وقایع اجتماعی را رقم زده است. نوشته زیر تلاشی است در بیان زاویه ای خاص از چیزی که از این فیلم عاید می شود و تلاش کرده است از نقطه نظر جامعه شناسی اخلاق به نقش طبقه متوسط و تقابل آن با گروه های حاشیه ای جامعه بپردازد.  هست از پس پرده گفتگوی من و تو چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من ابوسعید ابوالخیر آدم به تدریج از انسانیت در می آید "فروشنده" را باید جامعه شناسانه نقد کرد و از موضوعاتی چون ویژگی های هنری آن سوتر رفت. هر چند که این ویژگی های هنری هستند که فیلم را برای بیان خود توانا می سازند. نقد معنا، نقد تصورات...
ادامه خواندن

رمز و راز آنتون پائولوویچ چخوف


محمد بادپر چخوف را خیلی‌ها راوی بزرگ قصه‌های کوچک می‌دانند و خیلی‌ها، از شرق تا غرب عالم، موقعیت فعلی خود را در عرصه داستان مدیون او هستند. وی که شایعات زیادی در خصوص عمر کوتاهش وجود دارد و در ‌عصر تولستوی، داستایفسکی، تورگنیف، نیچه، هوگو، واگنر و ایبسن زندگی می‌کرد، همواره در معرض تشویق‌ها و نقدهای مختلفی به‌خصوص از سوی هم‌عصران خود روبه‌رو بود. برخی اعتقاد دارند داستان‌های چخوف با وجود موفقیتی که برای نویسنده‌شان به ارمغان آوردند، چندان هم با ذائقه زمان خود سازگار نبودند. آ‌ن‌ها می‌گویند مشکل این داستان‌ها که امروز به چشم خوانندگان بسیار روسی می‌آیند، به نظر برخی از صاحب‌نظران و منتقدان سنتی زمان چخوف در این بوده که اصلا روسی نیستند! با این حال، اگرچه طنز چخوف در همایش‌های باشکوه نجات بشریت، جایی که اندیشه و هنر بسیاری از بزرگان مورد سوء‌استفاده قرار می‌گیرد، غایب است اما هر بار که طوفان‌ها فرونشسته، سربلند و تسلی‌بخش...
ادامه خواندن

انتشار شمارۀ 126 مجلۀ اطلاعات حکمت و معرفت:«فلسفۀ تئاتر»


  شمارۀ 126 مجلۀ اطلاعات حکمت و معرفت با عنوان «فلسفۀ تئاتر» منتشر شد. علیرضا نراقی دبیر این مجموعه در سخن دبیر نوشته است: «تئاتر اگر نیازمند فلسفه به معنای اخص آن نباشد، بی‌شک نیازمند چنین تاملی هست. تأملی که جایگاهش، کارکردش و روندش را شفاف کند. این به معنای مختل‌کردن رهایی خلاقیت هنری نیست بلکه به معنای جدی‌گرفتن خلاقیت هنری و صورت¬بندی آن است. به معنای اخلال در کلیشه و تکرار و از نو تجربه‌کردن تجربه شده‌ است. تئاتر به همین علت‌هاست که نیازمند پشتوانه فلسفی و تأملی مداوم است، تا از یک خلاقیت ساده هنری به یک گفتمان فرهنگی مؤثر در نفوس شهروندان بدل شود. تهیه و تدوین پرونده‌ای با موضوع فلسفه و تئاتر هم انگیزه‌ای جز این ندارد که تئاتر را به اندیشه بیاورد و از ماهیتش بپرسد.» رابطۀ بین فلسفه و تئاتر به یونان باستان باز می¬گردد یعنی دورانی که شکوه تئاتر و تأثیرات نفسانی، اخلاقی...
ادامه خواندن

وضعيت تئاتر سال94 در گفتگو با دکتر نغمه ثميني


شقایق عرفی نژاد پيدا کردن دکتر نغمه ثميني، نمايشنامهنويس، کارگردان و استاد دانشگاه چندان آسان نيست. يا در حال تمرين است يا مشغول نوشتن و يا سرکلاس و يا ... وقتي که حوصلهي حرفزدن با کسي را ندارد با اين حال در فرصتي در سر تمرين يک نمايش با او دربارهي تئاتر در سال 94 و چشمانداز آينده حرفزديم و آنچه ميخوانيد حاصل اين گفتوگوست. قبل از اينکه بخواهيم به اوضاع تئاتر در سال 94 نگاه کنيم يک سؤال کليتر دارم. در مورد فرم و محتوا و اينکه جهت حرکت تئاتر با توجه به شرايط سياسي و فرهنگي بيشتر به کدام سمت است فرمگرايي يا توجه به محتوا؟ فکر ميکنم که دههي شصت در تئاتر ايران، دههي محتوا در تئاتر بود و دههاي بود که عملاً در تئاتر اتفاق جدي رخ نداد و درواقع تئاتر تازه سعي کرد خودش را از فرم و محتواي پيشين جدا کند. از فرم و...
ادامه خواندن