ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

بوی «خوش» عید یا...!


منظره روبه‌روی اتاق من کوه‌های تهران هویدا است و این آشکارگی بسته به میزان آلودگی کم و زیاد می‌شود. درست مانند دیدن ماه در آسمان تهران؛ که دیگر دارد به یک رویا تبدیل می‌شود. 7 بهمن آسمان به‌اندازه‌ای غرق در آلودگی بود که تا چشم کار می‌کرد غبار خاکستری می‌دید و آن‌ کوه‌ها هم که انگار هیچ‌زمانی وجود نداشتند. از غروب هوا دگرگون شد و باران پربار و زیبایی شروع به باریدن کرد. بارانی که می‌آید و کثافتی‌ها را می‌شوید و باز از دو روز بعد روز از نو روزی از نو! خلاصه که این باران تقریبا تا صبح بارید. 8 بهمن هوا تمیز و عالی بود. هوای باران خورده و ابری. از آن هواهایی که آدم را دیوانه می‌کند؛ از آن ابرهایی که هی تغییر شکل می‌دهند و رنگ به رنگ می‌شوند و دائم به این سو و به آن سو حرکت می‌کنند. خواهرم مربی ورزش مدرسه است ظهر...
ادامه خواندن

روزگار زیدآبادیِ جوان


معصومه علی‌اکبری از سرد و گرم روزگار. احمد زیدآبادی. تهران: نشر نی، 1396. 286 ص. «آب قنات در قلعة مظفرخان به‌آرامی جریان داشت. تابستان بود و توت‌های درشت و رسیده یکی پس از دیگری از بلندای درختان کهنسال به روی آب می‌افتادند و بر سطح آن شناور می‌شدند. پسرک سه‌ساله روی کُت‌پله - جایی که آب از جوی روباز به تونلی سربسته از نای وارد می‌شود - دراز کشیده بود و با فروبردن سرش به عمق جوی، در انتظار رسیدن دانه‌های شیرین توت به قصد شکار آن‌ها بود. در آن لحظه هیچ‌کس در قلعه نبود. مادرش برای جمع‌آوری هیزم به باغ پستة امیرآقا رفته بود و خواهرانش هم در پستوهای نمور و تاریک به قالی‌بافی مشغول بودند. پسرک با نخستین تقلا برای شکار دانه‌های توت با سر به عمق آب فرورفت. جریان آب او را به کُت‌پله کشاند و از چشم هر ناظر احتمالی پنهان کرد. آن روز نوبت آبیاری...
ادامه خواندن

شادی، حقیقتی فراموش شده در هیاهوی زندگی اجتماعی کودکان


دو سالی است که به دلیل تحصیل فرزندم در یکی از دانشگاههای دولتی به مرکز کلانشهر تهران کوچ کرده ایم و در آپارتمانی سکنی گزیده ایم. از مهر ماه و زمان بازگشایی مدارس، هنگام صبح کوچه پر از اتومبیلهای سرویس ایاب و ذهابی میشود که فرزندان همسایه ها را به مدرسه شان می برد. انگار انتقال بچه ها با سرویس به مدرسه مُد شده است؛ در حالی که در محله های نزدیک آپارتمانمان چند مدرسه دخترانه و پسرانه وجود دارد، ولی هیچگاه در کوچه مان ندیدم که مادر یا پدری دست فرزندش را گرفته باشد و کیف به دوش، فرزندش را به مدرسه ببرد. ساعت 6:30 صبح هنگامی که لباس می¬پوشم و از درِ آپارتمان بیرون می¬آیم. قبل از من پسر 7 ساله واحد روبرویی¬مان از درِ واحدشان بیرون می¬آید و من گاهی او را از چشمی تعبیه شده روی درِ ورودی آپارتمان¬مان می¬بینم که با کولة آبی رنگ بزرگی...
ادامه خواندن

کلیمی ها و روزهای انقلاب


صبح یکی از روزهای اواخر بهمن‌ماه 57، همه جای تهران غوغا بود. تب‌وتاب انقلاب هنوز در خیابان‌ها جریان داشت ولی مُهر پیروزی بر هرچه می‌دیدی خورده بود. راه‌بندان‌ها دیگر معنی دوروز قبل را نداشت و خشم مردم فروکش کرده بود. صبح زود برای انجام کاری به بیمارستان ایرانشهر می‌رفتم، که سروصدای چندنفر و ناله و فغان مادری توجه مرا جلب کرد، به‌سوی آنها رفتم و در اولین برخورد دانستم، کلیمی هستند. از زن جوان‌تری که کنار بقیه ایستاده بود، پرسیدم: «چه شده است...؟» بی‌مقدمه درحالی‌که دست‌هایش را تکان می‌داد، شروع کرد: «برادرم دو روز پیش در میدان عشرت‌آباد تیر خورده و از سرنوشت او خبری نداریم...» این واقعه آن روزها یک امر عادی بود، سوال کردم: «حالا کجاست... .؟» با دست‌پاچگی گفت: «نمی‌دانم، تمام بیمارستان‌ها را دیشب تا به حال زیر پا گذاشته‌ایم، گفته‌اند: «مجروحین میدان عشرت‌آباد را اینجا آورده‌اند، ولی تمام اتاق‌ها را یکی‌یکی گشته‌ایم، حمید میان آنها نیست...
ادامه خواندن

انتشار ویژه‌نامه نوروز 1398 و سیزدهمین سالگرد انسان‌شناسی و فرهنگ


  نسخه اول از ویژه نامه نوروز 1398 و سیزدهمین سالگرد تأسیس انسان‌شناسی و فرهنگ منتشر می‌شود. انسان‌شناسی و فرهنگ با تبریک سال نو و آرزوی داشتن سالی سرشار از سلامتی و شادی برای همه، به اطلاع می‌رساند همه تلاش همکاران و دست‌اندرکاران موسسه آن بود که در روزهای شلوغ پایان سال این ویژه نامه به دست شما برسد اما ضمن عذرخواهی به دلیل تأخیری که در مقایسه با روز انتشار این ویژه نامه در سال‌های قبلی رخ داده است به اطلاع شما همراهان و همکاران انسان‌شناسی و فرهنگ می‌رساند این تأخیر به مشکلاتی فنی باز می‌گردد که شرح آن از حوصله این پست خارج است اما به این توضیح اجمالی بسنده می‌کنیم که حل این دست مشکلات در موارد بسیاری از دست ما خارج بوده و ترافیک کاری آخر سال نیز بر پیچیدگی‌های آن افزوده است. بدین سبب امیدواریم شرایط پیش‌آمده برای شما مخاطبان گرامی و فرهیختگان ارجمند خصوصا...
ادامه خواندن

ویژه نامه نوروز98 و سیزدهمین سالگرد انسان شناسی و فرهنگ


ویژه نامه نوروزی و سیزدهمین سالگرد انسان شناسی و فرهنگ، در بیش از ۳۵۰ صفحه رنگی با مقالات و بهاریه هایی  از دوستان و اعضای برجسته، پیشکسوت و اندیشمند  این موسسه منتشر خواهد شد. از جمله نویسندگان این شماره می توان به محمد حسین باجلان فرخی، محمد رضا اصلانی، هوشنگ اعلم، علی اکبری،  محمد تهامی نژاد، همایون امامی، عاطفه اولیایی،  ناتالی چوبینه، بهروز دارش،  رضا دبیری نژاد،  زهره روحی، خسرو سینایی، گیزلا سینایی، مینو سلیمی، ‌ندا عابد،  ناصر عظیمی. بهروز غریب پور، حسن غفاری،  مهرداد اسکویی، فرهاد ورهرام، سودابه فضایلی، لیلی فرهاد پور،  رضا منصوری، حسین سلطانزاده، بهار مختاریان، مهناز مقدسی،‌مرتضی منادی، ناصر فکوهی، جبار رحمانی، فاطمه سیار پور، زهره دودانگه، مهسا شیخان، مهدی یسری، نگار شیخان، ملیحه درگاهی، زینب لطفعلیخانی، بهاره خیرخواه،  معراج شریفی، یوسف سرافراز،  امیر نریمانی و ده ها تن دیگر از دوستان ما اشاره کرد. این ویژه نامه به سردبیری  نگار شیخان با طرح جلدی از...
ادامه خواندن

لوفور، و نظریه «تروریسم و زندگی روزمره»


از نظر لوفور، تاریخ زندگی روزمره، نزاع بی وقفه ای است، بین سرکوب و گریز، و یا اجبار و انطباق؛ او بر این باور است که تا زمانی که «سرکوب» و «اجبار»، علنی باشد (فی‌المثل دوران قرون وسطی و یا یکی از حکومتهای استبدادی عصر حاضر)، ما با جامعه‌ ای سرکوبگر مواجه ایم؛ اما به محض آنکه سرکوب از وضعیتی بیرونی به امری درونی تبدیل شود، (همچون تبلور وجدان فردی در پروتستانتیسم و یا جوامع سیستماتیک عصر حاضر)، جامعه در موقعیت مازادِ سرکوب قرار می‌گیرد. بدین معنی که وجدان فردیِ هر کس، مسئول سرکوب امیال و کنترل کننده غرایزش می‌شود. و جالب اینکه لوفور، جامعه ای را که در آن اقلیتی (اعم از دینی و یا ایدئولوژیکی) حاکم باشد و با ارعاب و وحشت حکومت کند، جامعه تروریستی نمی‌داند، آن هم به این دلیل که آنرا «موقتی و موضعی» می‌بیند که با «ارعابی سیاسی» توسط اقلیتی خاصی به وجود آمده...
ادامه خواندن

فراخوان ویژه نامه نوروز 98 و سیزدهمین سالگرد تأسیس مؤسسه انسان شناسی و فرهنگ

دوستان و علاقمندان به انسان شناسی و فرهنگ

ویژه نامه سال ۱۳۹۸ انسان شناسی و فرهنگ و سالگرد سیزدهم موسسه همزمان با نوروز ۱۳۹۸ همچون هر سال منتشر خواهد شد.

حضور شما در این ویژه نامه باعث افتخار و دلگرمی ما خواهد بود. اما با توجه به کمبود زمان برای صفحه آرایی نیاز به ارسال مطالب در کوتاه ترین زمان ممکن است . لطفا مطلب خود را در یکی یا هر سه شاخه زیر تا ۱۵ بهمن برای ما ارسال کنید. مشارکت شما سبب امکان یافتن تداوم کار ما خواهد بود.

1- بخش یادداشت ها و نوروزنامه ها ( مطالب 1 تا 4 صفحه ای)

2- بخش مقالات ( 6 تا 20 صفحه)

3- بخش یادبود درگذشتگان (1 تا 10 صفحه)


در انتظار دریافت مطالب شما، (به همراه عکسی مناسب برای مطلب و عکسی از خودتان) تا 12 اسفند هستیم تا همکاران ما نیز بتوانند از فرصتی برای آماده سازی جشن نوروز خود برخوردار باشند.

با تشکر مجدد

ناصر فکوهی
مدیر موسسه انسان شناسی و فرهنگ

نگار شیخان
سردبیر ویژه نامه نوروز ۱۳۹۸ و سیزدهمین سالگرد انسان‌شناسی و فرهنگ

 

آدرس برای ارسال مطالب
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

ادامه خواندن

آداب و رسوم مردم آذربایجان شرقى در آستانه عید نوروز


در فرهنگ و سنن هر قوم و ملتی، روزهایی وجود دارد که ریشه تاریخی و فرهنگی داشته و جلوه‌ای از باورهایی است که حتی با مقدسات دینی و مذهبی آنها پیش رفته و هویت فرهنگی و تاریخی آن جامعه را به نمایش گذاشته است. یکی از این روزها مربوط به سال نو خورشیدی است که یکی از شایع‌ترین آیین‌های جهانی است و کم‌تر تمدنی را خواهیم یافت تا از آن تهی باشد. هر قومی بر اساس تاریخ، فرهنگ و مذهب خود آغاز سال نو را در قالب برپایی مراسم و جشن‌های ملی و مذهبی پاس می‌دارد. عید نوروز و جشن‌های سال نو ما ایرانیان با برخورداری از یک فرهنگ و تاریخ اصیل و طولانی همچنین مصادف بودن آن با حیات هستی و جان گرفتن مجدد زمین، از امتیاز خاصی برخوردار بوده و آن را از اعیاد مربوط به سال نوی اقوام و ملل دیگر متمایز ساخته است. در استان آذربایجان...
ادامه خواندن

فراخوان ویژه‌نامه نوروز 98 و سیزدهمین سالگرد تأسیس مؤسسه انسان‌شناسی و فرهنگ


  دوستان و علاقمندان به انسان شناسی و فرهنگ ویژه نامه سال ۱۳۹۸ انسان شناسی و فرهنگ و سالگرد سیزدهم موسسه همزمان با نوروز ۱۳۹۸ همچون هر سال منتشر خواهد شد. حضور شما در این ویژه نامه باعث افتخار و دلگرمی ما خواهد بود. اما با توجه به کمبود زمان برای صفحه آرایی نیاز به ارسال مطالب در کوتاه ترین زمان ممکن است . لطفا مطلب خود را در یکی یا هر سه شاخه زیر تا ۱۵ بهمن برای ما ارسال کنید. مشارکت شما سبب امکان یافتن تداوم کار ما خواهد بود.   1- بخش یادداشت ها و نوروزنامه ها ( مطالب 1 تا 4 صفحه ای) 2- بخش مقالات ( 6 تا 20 صفحه) 3- بخش یادبود درگذشتگان (1 تا 10 صفحه) در انتظار دریافت مطالب شما، (به همراه عکسی مناسب برای مطلب و عکسی از خودتان) هستیم. لطفا ارسال مطالب خود را به آخرین لحظات موکول نکنید تا...
ادامه خواندن

جشن اکیتو


همواره نزدیکی اساطیر و آیین‌ها و شباهت تفاسیر آن‌ها شگفت‌انگیز است. در اینجا به شرح جشن اکیتو می‌پردازم که همچون نوروز ما ایرانیان در اول بهار برگزار می‌شده، و دوازده روز ادامه می‌یافته، و مشابه باور ما که در نوروز نظم (ارته) بر خائوس (خواء) فایق می‌شده و نظم بهار پس از هرج و مرج زمستان، و خشکی و سرما می‌آمده، در باور بین‌النهرین نیز البته با رمز‌پردازی دیگرگونه‌ای، جنگ میان نظم و خائوس(بی‌نظمی) و جشن پیروزی نظم در اول بهار برگزار می‌شده. جشن باستانی اکیتو، از جشن‌های بین‌النهرین بوده که به میانه‌ی هزاره‌ی سوم ق.م برمی‌گردد. اکیتو یا اکیتوم (به سومری اکیتی سنونم، معنای لغوی آن درو کردن جو است؛ به اکدی اکیتو یا رش شاتین ، به معنای سر سال) این جشن بهارانه در میان سومریان، آشوریان، بابلیان و کلدانیان برگزار می‌شد. به نظر می‌رسد اکیتوی سومری از اسطوره‌ی سقوط اینانا خدا-مادر خدایان، به عالم زیرین و زندگی...
ادامه خواندن

ما چند ساله ایم؟


حامد حسینی سن فاکتوری است که پس از جنسیت مهمترین ویژگی توصیفی انسان محسوب می شود.اما ظاهرا برخورد منطقی و شفاف با این عدد راحت نیست.با نظری مختصر بر احوال جامعه و اطرافیان و بررسی منصفانه خودمان به سرعت در می یابیم که کسی به سادگی حاضر نخواهد شد سن واقعی و دقیق خود را بگوید.اما چرا این مبهم گویی در زمینه ای که می توان آنرا با دقت مناسبی با اعداد بیان کرد رخ می دهد؟ هر چند این مسئله در جامعه ما نمود بارزی دارد اما کمتر جامعه ای است که به آن مبتلا نباشد.در ایران روشهای بیان مبهم سن بسیار است.در مرحله اول با رواج جمله ((سن خانمها را که نمی پرسند)) نیمی از جمعیت را از گزارش صحیحی در این مورد معاف می کنیم.بخش دیگری از جمعیت با استناد به اینکه روند صدور شناسنامه در سیستم اداری چندان دقیق نیست و اشاره به سهل انگاری والدین...
ادامه خواندن

ایران و خصیصۀ میان فرهنگی


با تأملی انتقادی در خرد معاصر ایرانی و طرح توسعه در ایران چکیده فرض اصلی در این مقاله آن است که یک خصیصۀ دیرنده و پاینده، همواره در انسان شناسی وفرهنگ ایرانی به نحوی از انحا وجود داشت وآن بینانیت بود. گوناگونی وترکیب عناصر حاصل این وضعیت «بینا» بود. در فرهنگ ایرانی، رنگین کمانی از ترکیب عناصر سرزمین های دیگر به هم می رسید. این خصوصیت مرکزی در فرهنگ ایرانی که به نظر می رسد برای ما هم مسأله و هم راه حل بود، با توسل به فلسفۀ میان فرهنگی و آرای اشتنگر، مال، والدنفلس، اُهاشی، کیمرله و وایمر توضیح داده شده است. حقیقت بسیار پهناور و منبسط است و اینجا و آنجا یک تقریر ناتمام است. حقیقتی ناب، در انحصار یک فرهنگ نیست و در هر فرهنگی، حضوری از بیگانه هست. حقیقت نه در یک ذات یگانه و ثابت ، در ربط و تماس و پیوند قابل پی جویی...
ادامه خواندن

دنیای پارادوکسیکال ما!!


یکی از وجوه زندگی بشر همیشه وجه پارادوکسیکال آن بوده است. شرایطی که انسان در آن وا می ماند که چه کند و کدام گزینه را انتخاب کند!. به عنوان مثال ما امروز در میان رفاه و توسعه ی بیشتر از طرفی و حفظ محیط زیست از طرف دیگر در شرایط پارادوکسیکال قرارگرفته ایم. به عبارت دقیق تر، جذابیت توسعه یافتگی و دستیابی به پیشرفت و آسایش مادیِ بیشتر به ناگزیر ما را به ورطه ای سوق داده است که در همه ی عرصه ها به محیط زیست آسیب زده ایم و همه ی گیاه و زیا را که میلیون ها سال در پرتو فرایند « انتخاب طبیعی»(natural selection)، به نوعی به تعادل گرانسنگ در محیط دست یافته بودند، از حالت تعادل خارج کرده و می کنیم. از حدود 40 هزار سال که انسان هوموساپینس یا اندیشه ورز یعنی نوع ما در آخرین حقله ی حیات به دیگر موجودات کره...
ادامه خواندن

برادران غریب


چه چیزی اسلام و مسیحیت را پیوند می دهد و از هم جدا می کند؟ دیتمار پیپر برگردان فاطمه سیرفی  هفته نامه اخیراشپیگل در تاریخ 23 دسامبر به مناسبت میلاد حضرت مسیح (ع) به موضوع اسلام و مسیحیت پرداخته است. در ادامه ترجمه‌ی قسمتی از این مقاله را می خوانید. تاریخ اسلام و مسیحیت از جنگ و درگیری تاثیر گرفته است. این در حالی است که دو مذهب بسیار به هم نزدیک هستند. مسلمانان نه تنها ابراهیم را ارج می نهند، بلکه به مسیح (ع) و (حضرت) مریم نیز اعتقاد دارند. این چطور امکان پذیر است؟ دیتمار پیپر نویسنده ی مقاله در ابتدابه طور خلاصه به همراه آندره تامپسونAndrew Thompson، رئیس انجمن پروتستان به شرح بازدید از یک مسجد در ابوظبی می پردازد. نام پیشین این مسجد شیخ محمد بن زاید النحیان بوده که چندی پیش به دستور شاهزاده به نام مریم ام عیسی تغییریافت و همین امر بهانه ایرا...
ادامه خواندن

انگشت اشاره مردها، بلندتر از انگشت میانه‌شان است


امیر مقدم سال 80 بود که در رشته مردم‌شناسی دانشگاه مازندران پذیرفته شدم. پیش از ما و در سال 79، نخستین ورودی مردم‌شناسی در این دانشگاه پذیرفته شده بودند و ما گروه و ورودی دوم بودیم. اما سال پیش هیچ استاد و مدرس انسان‌شناسی‌ای نداشتند و تازه سال 1380 بود که نخستین عضو گروه با مدرک کارشناسی ارشد انسان‌شناسی، وارد دانشگاه و گروه علوم اجتماعی شد. با این همه، در نیم‌سال نخست، ما با این استاد هیچ درسی نداشتیم. تصور کنید رشته مردم‌شناسی را برگزیده و وارد دانشگاه شده‌ایم، اما درس مبانی مردم‌شناسی که پایه‌ای‌ترین درس برای رشته‌مان است را به یک استاد جامعه‌شناسی می‌دهند؛ آن هم استادی که سر کلاسش با افتخار می‌گفت: «من شش سال است هیچ کتابی نخوانده‌ام!». می‌دانم باور نمی‌کنید که توی یک دانشگاه دولتی بزرگ، آن هم نه امروزه، بلکه شانزده سال پیش، آن هم نه یک مدرس حق‌التدریسی، بلکه یک عضو هیئت علمی تمام‌وقت،...
ادامه خواندن

خاطره ی ازلی و اسطوره-امروز


نزدیک نوروز که می شویم خاطره ها بیش از هر زمان دیگر در من جان می گیرند. خاطره ی کودکی، خاطره ی مبهم تولّد، درست در نیم قرن پیش؛ شاید خاطره هایی از اسطوره های کودکی بشر حتی، و یا خاطراتی از آنگاه که جزوی از مواد آلی بودم در این کُره ی ارض؛ در سراسر گیتی. نوروز لحظه ی تأمل است برایم که به این سراسرِ گیتی فکر کنم. و به اینکه این گردش فصول و این زایش و مرگ چه آیه ای است؟ آیه های آه و افسوس که زمان می گذرد و بشر به راز هستی پی نمی برد که بی بنیاد نیست یا کرانمند نیست یا بی غایت. نوروز که می رسد به زمان فکر می کنم. به فاصله. به یکی که دو شده است. و شورانگیزی جذبه و کشش این دو از لحظه ی آغاز تا لحظه ی پایان. کدام آغاز؟ کدام پایان؟ کدام لحظه؟...
ادامه خواندن

قرن بیست و یکم، این جا، آن جا و همه جا


زنان، در خط مقدم مبارزه و مقاومت فیلم « این، همه چیز را عوض می کند» ( ۲۰۱۵) که بر اساس کتابی تحت عنوانی اندکی طویل تر: « این، همه چیز را عوض می کند: سرمایه داری در مقابل اقلیم»( ۲۰۱۴) نوشته نوامی کلاین،‌ بیننده را با نتیجه ای نه چندان غریب و لی نه چندان آشکارنیز مواجه می کند: عوامل دگرگونی اهل ناکجا آباد هایی هستند که قدرت حاکم با حمله به زیست محیط این مناطق، آن ها را ویران ساخته است. ولی نتیجه ای دیگر و بس گویا، آن است که مبارزین خط مقدم مقاومت، همه زن بوده اند: مادر بزرگان هندی در مقابل خودروی فیلم ساز صف می کشند و تا قانع نشوند که وی به دهکده می رود و نه به معدن ذغال آن حوالی، تکان نمی خورند. در صحنه دیگری، مادری چینی و فیلمساز از دخترش می پرسد که آیا تا به حال آسمان آبی...
ادامه خواندن

فضای امن عمومی، بستر حضور زنان شهروند


نویسنده: مینوش صدوقیان‌زاده شهروندی که با مجموعه‌یی از حقوق و وظایف انسانی در اجتماع و در پیوند با موضوع حقوق طبیعی انسان تعریف می‌شود، به‌طور بنیانی با مفهوم حوزه‌ی عمومی و حقوق فرد در این حوزه در ارتباط است. حقوق شهروندی، با تکیه بر اصل عدالت اجتماعی، حق برخورداری از تمام امکانات یک شهر را برای تمامی ساکنانش برابر می‌شمارد. چنان‌چه مفهوم شهروندی و حقوق شهروندی پذیرفته گردد، تعمیم آن به همه‌ی گروه‌های ساکن شهر و از آن میان زنان پذیرفته خواهد بود. به این ترتیب چندان دشوار به نظر نمی‌رسد که با تکیه بر آرمان انسانی حقوق بشر و از همه مهم‌تر این‌اصل که همه‌ی انسان‌ها با هم برابرند بتوان اندیشه‌ی حقوق شهروندی را درباره‌ی زنان به کار گرفت و زنان را هم‌تراز مردان دارای تمامی حقوق و مسئولیت‌های یک شهروند بدانیم. گرچه حقوق شهروندی حوزه‌ی خصوصی را هم در بر می‌گیرد، تمرکز این نوشتار بر حوزه‌ی عمومی است....
ادامه خواندن

آداب‌ و رسوم نوروزی در گیلان


سمانه خلیلی فر جلگه گیلان به شکل سنتی و به‌طور طبیعی تا پیش از تسلط صفویان، به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم می شد. مبنای این تقسیم نیز جریان سفیدرود بود. این رود به سبب میزان تأثیرگذاری و همچنین دشواری در عبور، گیلان را از نظر فرهنگی و سیاسی به دو بخش تقسیم می‌کرد. گیلان، سرزمین باران به سبب برخورداری از تاریخ کهن، مملو از آیین‌ها و فرهنگ هاست. بخش زیادی از این آیین ها و سنن متأثر از وضع طبیعی، جغرافیایی و معیشتی است که برای پاسخگویی به نیازهای جسمانی و روانی انسان شکل گرفته اند. در بعد فرهنگی، رابطه انسان با محیط، شكل خاصی پيدا مى‏كند. سنگ، كوه، آب، گياه، زمين، آسمان و همه آنچه در پهنه هستى است، جان مى‏گيرد و با انسان به سخن درمى‏آيد، انسان نیز بخشی از خواسته‌ ها و کمبودهایش را در محیط فرهنگی و در تعامل با آن بروز می دهد....
ادامه خواندن