ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

فقط بنویسید، بقیه‌اش از راه می‌رسد!

برگردان مستانه تابش پائولو کوئیلو، سرشار از تناقضات است. این نویسنده برزیلی 68 ساله، در سال 1988 با انتشار کتاب «کیمیاگر» به اوج شهرت و موفقیت رسید و با این کتاب توانست رکورد بیشترین تعداد ترجمه را در میان آثار نویسندگان در قید حیات در دنیا بشکند. با این حال خودش را رویاپرداز و غم‌افزا می‌داند. پدر و مادر کوئیلو، این آشوبگر جوان را سه بار به آسایشگاه فرستادند و او در دهه هشتاد میلادی به خاطر ترانه‌های انتقادی که درباره قوانین نظامی کشورش می‌سرود، به زندان افتاد و شکنجه شد. با این حال همچنان همان جوان شاد و سرحال باقی مانده و تاکنون بیش از سی اثر منتشر کرده است. آخرین کتاب او هم در سال 2014 منتشر شده است. در ادامه خلاصه‌ای از گفت‌و‌گوی گودریدز با این نویسنده را می‌خوانید. چيزي نبود که در مورد نوشتن اين کتاب جديد شما را نگران کند؟ نه. واقعا؟ اسم کتاب. بله، اسم...
ادامه خواندن

فیدل و نفرین ِ قاره

  زمانی که شخصیتی یا فردی با پیشینه و تاریخجه ای تاثیرگزار، در می گذرد، احترامی که مرگ به مثابه مُهری نهایی بر زندگی و مرزی که همه را باید به اندیشیدن و ساختن حال و آینده خویش بر پایه خرد و دگردوستی  و نه حرص و آزمندی، برای  بیشتر و بیشتر داشتن و بیشترو بیشتر خواستن، بکشاند، ما را نیز باید وا دارد که در داوری های خود نسبت به او، با شتاب عمل نکنیم. کاسترو، در 90 سالگی در گذشت، در حالی که  بیش از پنجاه سال در قدرت بود و پس از خود نیز زمام امور را به برادرش سپرد. کاسترو، کشوری کوچک را با میراث تلخ و شیرین به جای گذاشت: از یک سو  یک سیستم اجتماعی که در میان کشورهای فقیر ِ آمریکای لاتین تنها نمونه ای است که در آن عدالت نسبی اجتماعی، برخورداری مردم از  شرایط زیست ِ نسبتا قابل قبول از آموزش...
ادامه خواندن

چگونه گوگل حلبی آبادهای نامعلوم ریو را دوباره روی نقشه قرار می‌دهد

حلبی‌آبادهای ریو (فاوِلاها) طی دهه‌ها برای حضور روی نقشه‌های ریو مبارزه کرده اند. در حال حاضر کمپین‌هایی همچون گوگل از ساکنین ریو برای به تصویر کشیدن کوچه ها و خیابانهای تنگ و باریک کمک می‌طلبند.    یکی از ساکنین جوان در حال قدم زدن در حلبی‌آباد مخروبه ویلا اُتودرُمو (Vila Autódromo) شهر ریو دژانیرو، برزیل، است. عکاس: مارویو تاما / گِتی   در طول بازیهای المپیک حلبی‌آبادهای ویلا اتورمو همچون دیگر بخشهای ریو دژانیرو توجه رسانه ها را به خود جلب کردند، اما شما  اثری از آنها – نه حتی محله های عالیرتبه - روی نقشه پیدا نخواهید کرد. ساکنین ویلا اتودرمو با وجود پیروزی در یک نبرد طولانی برای حفظ تکه کوچکی از جامعه خود در مقابل بولدوزرهایی که جاده ها را برای ایجاد زیرساخت‌ بازیهای المپیک و پارا‌المپیک صاف می‌کنند، خشمگین شدند از اینکه به هر حال از روی نقشه محو شده‌اند. ماه گذشته گروه فیسبوکی این اجتماع مسکونی...
ادامه خواندن

نماد قدیمی رهایی در جهان سوم:  چه چیزی از ساندینیسم در نیکاراگوئه باقی مانده ؟

 برنارد دوترم برگردان حوا بختیاری روز ششم نوامبر آینده، مردم نیکاراگوئه رئیس جمهورشان را بر می گزینند . بعد از دو دهه در راس قدرت بودن، دانیل اورتگا رهبر ساندینیست می تواند برای چهارمین دوره پیروز انتخابات باشد . اما ساندینیسمی که او همواره به عنوان«سوسیالیست» و «ضد امپریالیست» معرفی می کند ، آیا هنوز رد و نشانی از سال های انقلابی دارد ؟   نیکاراگوئه ، ساندینیست . این دو کلمه به هم وصل بودند . در سال های ١٩٨٠ امریکای مرکزی دوره ای از انقلاب ها و ضد انقلاب ها را می گذراند. در سال ١٩٧٩ شورشیان ساندینیست موفق شدند آناستازیو سوموزا ، دیکتاتور نیکاراگوئه که مدت ها به عنوان «مهره امریکا» در منطقه شناخته شده بود را سرنگون کنند .  این نکته ظریف را از قول رهبران امریکایی نقل می کنند که :« سوموزا حرام زاده است ، اما حرام زاده خودمان است » - جمله ای که رئیس...
ادامه خواندن

”ادواردو گالئانو“، ندای اخوت

”ادواردو گالئانو“ نویسنده اهل اوروگوئه، برانگیختن ذهنیت آزادی، روایت حکایاتی خُرد، یاور نگریستن به تاریخ بشری، ایجاد حساسیت به اسباب گریستن و خندیدن در دل واقعیت مشترک ما را مقصود خویش ساخته بود. او از طرح فرهنگ عامه تا ستایش از افقی برساختنی، سبک تغزلی را با گفتار سیاسی در هم می تنید.  در ”مونته ویدئو“ پایتخت جمهوری خاوری ”اوروگوئه“، بر کناره شمالی ”رود نقره ای“، در قهوه خانه ”برازیله رو“، نه چندان دور از کلیسای جامعی که در محرابش ”ایزیدوره دوکاسه“ نویسنده بسیار راز آلود، کُنت خود خوانده ”لوتره آمونت“، را روز ۱۶ نوامبر ۱۸۴۷ غسل تعمید داده بودند، ”ادواردو گالئانو“ (۲۰۱۵ ـ ۱۹۴۰) به دلخواه عادات خود رفتار می کرد. در سال های آغازین قرن بیست و یکم غالبا فرصتی دست می داد که در کوچه پس کوچه های پیچاپیچ شهری به دنبال سایه [”دوکاسه“]، نویسنده «ترانه های مالدورور»، روان شوم که در سال ۱۷۲۶ مهاجر نشینان اسپانیولی...
ادامه خواندن