ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ
اندازه فونت: +

گتو ها، دانشگاه ها، اِن بي اِي، سه زمين براي يک ورزش: روياي آمريکايي در آينه ي بسکتبال

 

 

 ورزش بسکتبال با حدود ۳۰ ميليون بازيکن تفنني از جمله ورزش هاي مردمي در ايالات متحد است و بسته به اينکه روي پارکت هاي ورزشگاه شيکاگو بولز بازي بشود يا در خيابان هاي گتوهاي سياهان يا در دانشگاه شهر کوچکي در ايالت اينديانا کارکردهاي اجتماعي کاملاً متفاوتي دارد.

نشسته روي تخت در اتاق مرتبش پسرک سياه پوست غرق در نگاه به پرچم تيم محبوبش نيکس هاي (Knicks) نيويورک است؛ لباس کريستاپس پُرزينگيس (Kristaps Porzingis)    را به تن کرده، بازيکن لتونيايي تيم که در سال ۲۰۱۵ با شش و نيم ميليون دلار دستمزد  سالانه به اين تيم پيوست. پرزينگيس در تبليغاتي براي انجمن ملي بسکتبال (اِن بي اِيNBA  )  مي گويد: « روياي هميشگي ام بوده، از وقتي کوچک بودم توپ را به دستم گرفتم و هيچ وقت زمينش نگذاشتم. هميشه همينطور است اگر سخت کار کني همه چيز ممکن مي شود حتا براي بازيکني که از روستاي کوچکي از لتوني مي آيد».

امريکا شيفته ي شيفته بزرگداشت  داستان هائي درباره موفقيت اجتماعي است و بسکتبال اين شيفتگي را ارضا مي کند. فروشنده ي نيجريه يي که در يونان بساط پهن مي‌کرد، جيانيس آنته توکومپو (Giannis Antetokounmpo) که تازه در سال ۲۰۰۷ با اين ورزش آشنا شد، ده سال بعد تبديل مي شود به يکي از بهترين بازيکنان ليگ؛ کوتاه قدترين بازيکن ليگ، ايسايا تامس (Isaiah Thomas)، با ۱،۷۵ متر قد نامزد دريافت جايزه ي بهترين بازيکن سال ۲۰۱۷ مي شود. کودکي که از مادر نوجوان به دنيا مي آيد و خانواده‌ي ديگري سرپرستي اش را به عهده مي گيرد - لبرون جيمز (LeBron James)- به همان ايالت محل تولدش بر مي گردد و به شهر کليولند اولين مقام ورزشي اش را در بين تمامي ورزش ها اهدا مي کند.

به ليگ حرفه يي بسکتبال امريکا خوش آمديد جايي که ارزش افزوده ي سي تيم ليگ يا حق امتياز آنها (به ارزش ۳۶.۳ ميليارد يورو) از مجموع توليد ناخالص داخلي کشورهاي مالي، سنگال و بورکينافاسو بيشتر است. به لطف استراتژي تعيين شده از سوي ديويد استرن (David Stern)، کميسر انجمن ملي بسکتبال بين سال‌هاي ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۴ که مبتني بر ستاره سازي از بازيکنان و نمايش پيشرفت اجتماعي آنان بوده است پول خوبي تزريق شده است: درآمد سالانه ي حق امتياز اِن بي اِي از ۱۵۰ ميليون يورو در اوايل سال هاي دهه ي ۸۰ به پنج و نيم ميليارد يورو در سال ۲۰۱۶ رسيد. قراردادهاي جديد حق پخش تلويزيوني که منبع اصلي ريزش پول به اين انجمن هستند در طول نه فصل به مجموع شگفت آور ۲۴ ميليارد دلار رسيد.

اين ليگ که در سراسر جهان ديده و از آن تقليد مي‌شود روياي آمريکايي شايسته سالاري را تحقق يافته نشان مي دهد. «از هر کجا که مي خواهيد به اينجا بياييد»، «اينجا روي عمل شما قضاوت مي شود نه روي باورها يا ظاهرتان»، «توپ از آن همه است»، اينها جمله هايي است که حامي معروف ليگ، شرکت نايک،  که يکصد و ده ميليارد دلار سرمايه اش در بازار بورس بسيار مديون توپ نارنجي ست هر لحظه در اطراف و اکناف بمباران مي کند. اما آيا هنوز براي کودکي که در محله هاي فقير زاده مي شود ممکن است که به اِن بي اِي بپيوندد؟

 

 

جمعيتي که در يک سده ي گذشته کمترين رشد قد را داشته

 

در آن سوي شيشه ي دودي سالن تمرينات تيم شيکاگو بولز(Chicago  Bulls)، جيمي باتلر(Jimmy Butler)، دواين ويد (Dwayne Wade) و بابي پورتيس(Bobby Portis) روي صحنه ظاهر مي شو ند. روزي از ماه مارس ۲۰۱۷ است. در سالن آواي خشم آگين خواننده ي رپ تي گريزلي (Tee Grizzley) طنين انداز است. در حاليکه شوت ۳ امتيازي بازيکن تازه کار کامرون پين (Cameron Payne) از فاصله ي بيش از هفت متري به ثمر مي نشيند درخواست مي‌کنيم که با ويد، ستاره ي تيم، مصاحبه کنيم. بازيکني که در محله ي فقير جنوب شيکاگو به دنيا آمده است و مثل يک قهرمان به محلش بازگشته. مسئول روابط باشگاه با رسانه ها کريستن ديل (Kristen Deahl) به ما جواب مي‌دهد: «امکان ندارد». درخواست مي‌کنيم با باتلر صحبت کنيم که او هم از محله هاي فقير مي آيد. «تازه همين ماه دسامبر به سوال هاي خبرنگاران و  گزارشگران بين المللي جواب داد. فايل وُرد اش را براي تان مي فرستم» صحبت با بازيکن فرانسوي تيم هم: غير ممکن!

 

چند سال پيش مطالعه اي در مجله ي بين المللي جامعه شناسي ورزش به اين نتيجه رسيده بود که ۶۶ درصد بازيکنان سياه و ۹۳ درصد بازيکنان سفيد از طبقات مرفه مي‌آيند(١).  در سال ۲۰۱۳ پژوهش ديگري نتايج اين مطالعه را تاييد کرد. « برآوردهاي   مقايسه اي    استفن داويدوويتس، آمارشناس ،  حاکي از آن است که بافت اجتماعي-اقتصادي که ورزشکاران آينده در آن بزرگ شده اند نقش مهمتر ي دارد تا اشتياق آنها به گرفتن انتقام اجتماعي … احتمال اينکه ورزشکاران سياه پوستي که در اِن بي اِيNBA   بازي مي کنند از مادري مطلقه يا نوجوان به دنيا  آمده باشند ۳۰ درصد کمتر از آفريقايي-آمريکايي هاي ديگر است(٢).

 

اين پژوهشگر شايستگي‌هاي غير شناختي که پيشرفت کردن را  وابسته به بافت اجتماعي-اقتصادي مي داند که ورزشکار در آن رشد کرده برشمرده است: پشتکار و استقامت، خودتنظيمي، اعتماد به نفس، همچنين  قد، نشاني محل سکونت،  نيروي جسمي و توانايي واکنش نشان دادن. « کودکان فقير آمريکاي امروز مواد غذايي به مراتب کم کيفيت تري از آنچه براي خط فقر در نظر گرفته شده مي خورند که بي ترديد در روند رشدشان موثر است. در بررسي هاي آماري مشخص شده که نرخ مرگ و مير براي آنها بيشتر و ميانگين وزن آنها در هنگام تولد پايين تر است.  تازه ترين مطالعات نشان داده که فقر در آمريکا امروز باعث پايين آمدن قد ساکنان آن شده است». 

 

در سال ۲۰۱۶ مطالعه يي منتشرشده در مجله ي الکترونيکي اي لايف (eLife) تاييد کرد که امريکايي‌ها به جاي آنکه بلند قد بشوند چاق مي شوند: در ۱۰۰ سال آينده ميانگين قد آمريکايي ها از مقام سوم بلندقدترين ساکنان کره ي زمين به مقام سي و هفتم سقوط مي کند (يک متر و هفتاد در سال ۱۹۱۴؛ يک متر و هفتاد و شش در سال ۲۰۱۶).  براساس اين مطالعه آمريکايي ها در عرض يک سال گذشته به علت رشد بي عدالتي و بي کيفيت شدن مواد غذايي کمتر از همه رشد کرده اند (٣). در حاليکه ورزشکاران کوتاه قد به خاطر اهميت پرتاب‌هاي سه امتيازي در بازي مدرن هرچه بيشتر در سالن ها مي درخشند اما همچنان مهمترين معيار در بسکتبال قد ورزشکار است:«هر دو و نيم سانتي متر بلندتر، احتمال ورود به دنياي ان بي اي را دوبرابر مي کند.»

 

در ايندياناپوليس به بازيکنان تيم پيسرز (Pacers) که در ان بي اي NBA بازي مي کنند همانند همه ي ساکنان ايالت مي گويند هوزيرز (٤). فيلمي مردمي به همين نام به کارگرداني ديويد انسپو روايتگر حماسه ي قهرماني يک تيم مدرسه يي در کاپ قهرماني اينديانا ست (٥): داوود سفيد کوچک در برابر جالوت بزرگ سياه. در سالن تمرين تيم پيسرز براي اينکه بتوان با معروف ترين بازيکن، بازيکن بي نظير پست بال،  پل جرج (Paul George) صحبت کرد بايد فشار زيادي را در ميان جمعيت تحمل کرد. « کد پستي؟ کدام کد پستي؟ براي اينکه بتوني بسکتبال بازي کني نيازي به کد پستي خوب نيست.» با خنده يي عصبي خود را به سمت ديوار تبليغات مي رساند تا بگذارد که لوگوي اتحاديه ي اعتباري معلمان که يک جور صندوق مستمري ست و نزديک به ارزش هاي باشگاه «دقت، وفاداري، اعتماد، احترام، همکاري» چسبانده شده ديده شود. « موانع؟ نه هيچ مانعي سر راه من نبود.»  کوين سرافين (Kevin Séraphin) بازيکن فرانسوي که يکي از ستون هاي تيم است کمي آنطرف تر ايستاده. قدش بلند است، ۲ متر و ۸ سانتي متر، اما به سوال از بالا نگاه نمي کند. « پدرم راننده ي ليفتراک بود و مادرم مغازه را اداره مي کرد. ما هيچ وقت فقير نبوديم آنطور که به فلاکت بيفتيم اما خب ثروتمند هم نبوديم. موقعيت اجتماعي هيچ ربطي ندارد کافيست سخت بازي کني و موقع تمرين هم تيمي هايت را شارژ کني. همين!»

 

سرافين متولد گويان از جمله بازيکنان فرانسوي است که در ان بي اي بازي مي‌کنند؛ فرانسوي ها بعد از کانادايي ها مهمترين بازيکنان خارجي هستند (از ۴۵۰ بازيگر ليگ ۱۱۳ بازيگر در سال ۲۰۱۶ خارجي بودند که خود يک رکورد است). از ده هموطن سرافين، بيشترشان مثل توني پارکر(Tony Parker)، نيکلاس بتوم(Nicolas Batum) يا رودي گوبر(Rudy Gobert)   فرزندان ورزشکاران رده بالا هستند. در سال ۲۰۱۶ از هر دو بازيکن ان بي اي دست کم يکي، پدر و يا مادرش ورزشکار حرفه‌اي بوده اند (٦) (اين آمار در مورد ورزش فوتبال امريکايي يک بازيکن از هر پنج بازيکن است).  اين داده ي مهم به قول جورج ادي که سي سال است صداي تلويزيوني بسکتبال آمريکا در فرانسه است به درک چشمه ي « قرعه ي  بزرگ ژنتيک» کمک مي کند. 

 

براي ميليون ها جوان امريکايي که در روياي پيشرفت اجتماعي از طريق بسکتبال هستند و اما در اين آريستوکراسي ورزشي به دنيا نيامده اند فقط کافي نيست که « سخت کار کنند». بازديدي از محله هاي فقير شيکاگو زنده بودن و  البته عبث بودن اين رويا را در امريکاي شمالي نشان مي دهد.

 

 براي رفتن به ورزشگاه استارز (Stars)، که تيم آماتوري است، بايد از پل فلزي گذشت که خيابان هشتاد و سوم را قطع مي کند.  ترنس هود (Terrence Hood) مي گويد: « کسي ريسکي نمي‌کند که به آن طرف پل برود اينجا مرز بين دو قلمرو متخاصم است». هود بنيان گذار و  مربي اين تيم است که در مسابقات اتحاديه ي ورزشي آماتور شرکت مي کند. اين ليگي است که حاميان تيم ها اداره اش مي کنند و جايي است که بهترين نوجوانان کشور که معمولاً هنوز در سال‌هاي مدرسه شان هستند به مصاف هم مي‌روند. او در حالي که معذب به نظر مي رسد زمين بسکتبال ترک خورده اي را در ورودي پارک آوالون (Avalon) نشان مان مي دهد: « تابلوها را کنده ايم تا از تجمع هايي که معمولاً منجر به بزه کاري مي‌شود جلوگيري کنيم.  از طرفي بچه هاي اينجا هيچ جاي ديگري را ندارند که بتوانند بازي کند». شيکاگو با ۷۶۲ قتل در سال ۲۰۱۶ در مقايسه با مجموع ۶۰۰ قتل در دو شهر  لس آنجلس و نيويورک در همه زمينه‌هاي جنايت رکورددار است. در چنين بافت اجتماعي وارد يک شغل ورزشي شدن براي بسياري راه فرار بزرگ است.

 

« بازيکنان ان بي اي جرئت نمي کنند به محله شان برگردند »

با عينکي کوچک، ريشي تنک و گرمکني کلفت،  هود که همه به او مي گويند  مربي تي(coach T.) زندگي اش را وقف بسکتبال کرده است با اين هدف که « جوان ها را از خشونت باندهاي تبهکار و ديگر مسائل منفي دور نگه دارد». اين تابستان استارز درچند اردوگاه از دويست اردوگاهي که همه ساله نايک تدارک مي بيند شرکت خواهد کرد. آنها همچنان به اردوگاه هاي آديداس و  آندر آرمور (٧) خواهند رفت و همينطور به مسابقاتي که مارک هاي حامي بازيکنان حرفه يي ترتيب مي دهند. او به بازيکنانش مي گويد: « من شما رو به اردوگاه هاي تابستاني مي برم براي اين که آنجاهاست که مسئولان استعداديابي  دانشگاه ها مي توانند شما را ببينند. نايک و آديداس مسابقه ترتيب مي دهند، ليگ درست مي کنند. الان يک جفت کفش رايگان مي خواهيد، تي شرت هاي رايگان، جوراب ورزشي، لباس ورزشي مي خواهيد؟  خيلي خوبه؛ اما اين فقط شما نيستيد که اين ها را مي خواهيد».بازيکنان شيکاگو استارز بايد هم ظريف  بازي کنند  و هم پس انداز کنند؛ براي اينکه اردوگاه ها هزينه دارند حالا اگر هزينه هاي سفر را حساب نکنيم براي مثال ثبت نام هر تيم ورزشي به تنهايي ۷۰۰ دلار هزينه دارد چيزي که براي بسياري از خانواده ها خيلي گران تمام مي شود و هود مجبور است براي پول جمع کردن در به در توي محل بگردد. 

 

براي اينکه بتوان به جاه طلبي ورزشکار حرفه يي بودن جامه ي عمل پوشاند آيا بايد در خانواده اي با منابع مالي کافي به دنيا آمد؟ پاسخ مربي تي اين است: « دردآور است اما فکر مي‌کنم که بايد بگويم بله. ريشه هاي اجتماعي همه چيز را تعيين مي کند. در هر حال بيشتر بازيکنان خوب محله هاي فقير روحيه ي موفق شدن ندارند. کسي که در گتو زندگي مي‌کند ياد مي گيرد که براي موفق شدن بايد خودخواه باشد و  کوتاه مدت به مسائل نگاه کند در حاليکه براي بقا در ان بي اي بايد نگاه بلندمدت داشت. آنها چنين روحيه اي ندارند».

 

هدف نهايي هود اين است که از طريق پيشنهاد بورس تحصيلي که به بازيکنانش مي شود آنها بتوانند خودشان را پيدا کنند. به اين منظور آنها بايد به صورت فردي در زمين بدرخشند و نشان بدهند که اهل مبارزه اند و… اينکه در تمام مدت تحصيل شان نمره هاي خوبي داشته باشند(٨) . « نسبت به موقعي که من جوان بودم چيزها تغيير کرده: الان بايد هم در بسکت و هم در مدرسه خوب بود. اگر نمره هاي خوبي نداشته باشيد مي تواند راه شما را براي به دست آوردن کمک هزينه ي تحصيلي ببندد. پسر من به اين ترتيب شانس اش را از دست داد.»

 

همانطور که اروين «مجيک» جانسون، عضو تيم رويايي (٩) سال ۱۹۹۲ نوشته « شانس ورود به ان بي اي خيلي کم است (١٠)».  در سال ۲۰۱۶ حدود يکصدم درصد از پانصد هزار دانش آموز پسر مدارس توانستند وارد ليگ معتبر شوند. مربي تي اين ميليونرهاي خوشبخت توپ نارنجي را به شکرانه ي اردويي که بچه هايش را در آن تعليم مي دهد مرتب به اردويش مي آورد. « شايد همه ي آنها از گتو نيايند اما بيشترشان چرا. از طرف ديگر بازيکنان معروفي مثل جاواري پارکر يا آنتوان واکر جرئت نمي کنند به گتو بيايند. واقعاً برايشان خطر دارد. بچه ها ازشان ناراحتند براي اينکه مي دانند با اين همه پولي که دارند براي محله‌شان کاري نمي‌کند (١١).»  به نظر او « بازيکنان ان بي اي عروسک خيمه شب بازي هستند.  همين که قرار است براي نمايشي چيزي بيايند هميشه يک نفر از ان بي اي پشت آنهاست که به آنها بگويد اين کار را بکن يا آن کار را بکن که مجبورشان کند ۲، ۳ باري با بچه ها توپ را به سبد بيندازند. فقط آخرش مي آيند براي اينکه ژستي گرفته باشند، در حاليکه اردوگاه نام آنها را بر خود دارد. آنها نماينده ي يک مارک، يک تجارت هستند . مردم که احمق نيستند.»

 

حضور در ان بي اي در آغاز، در سال ۱۹۴۶ که ايجاد شد براي بازيکنان سياه قدغن بود. در سال ۲۰۱۷ بازيکنان سياه  ۷۴ درصد بازيکناني را که قهرمان مي شوند تشکيل مي دهند.

يان دکام (Yann Descamps) پژوهشگر فرانسوي و نويسنده ي پايان نامه ي دکترا به نام « آيا به اندازه ي کافي براي شما سياه هستم?»( دانشگاه سوربن، ۲۰۱۵)  مي نويسد: « در اين زمينه تفاوت وجود دارد.  بسکت دانشگاهي را بسکت سفيد مي دانند و بسکت ان بي اي را بسکت سياه. ورزشي را که سفيد پوستان اختراع کردند در يکصد سال تبديل شده است به مشخصه ي فرهنگي خيلي مهمي براي اقليت آفريقايي -آمريکايي ها. به طرز متناقضي، سياهان که قدرت را در اين زمينه تصرف کرده اند، خود را در کليشه هاي اجتماعي که گفتمان رسانه اي به آنها تحميل مي کند زنداني مي بيند:  تبهکار، خواننده ي رپ و بازيکن بسکتبال.»

 

در اينديانا فرزند کشيش يا پزشک

قلب پيشتازان بسکتبال در اينديانا مي تپد: ايالتي سفيد، مسيحي و روستايي. اين ورزش ابتدايي را استاد ژيمناستيک دانشگاه اسپرينگ فيلد (Springfield) ماساچوست در سال ۱۸۹۱ و در لواي انجمن مسيحيان جوان اختراع کرد. جيمز نسميت (James Naismith) در زمستان هاي سخت اينديانا بين فصل فوتبال و بيسبال به دنبال فعاليتي فيزيکي براي دانشجويانش مي گشت. بسکتبال در اصل و در ابتدا ورزشي سالني است که در آن توپ ها را به سبد هاي شکار که از ارتفاع ۳ متر و ۵ سانتي متري آويزان شده مي اندازند. مبلغان انجمن مسيحيان جوان (YMCA) اين ورزش را از شمال شرقي آمريکا با خود به سراسر جهان منتقل کردند. بسکتبال با بيشتر از ۴۵۰ ميليون دارنده ي پروانه در سال ۲۰۱۳ بعد از فوتبال دومين ورزش جمعي جهان است. 

 

ماريون شهري است با ۳۰۰۰۰ نفر جمعيت، صد تايي کليسا، مرکز شهري برهوت، ده ها مرکز تجاري کوچک و يک کارخانه ي جنرال موتورز. اينجا سبدهاي بسکتبال را همه جا مي بينيد. روي برج هاي برق فشار قوي، روي ديوار سرويس کارخانه ها،  گوشه ي خيابان، در حياط خلوت خانه ها؛ همه جا. در اين شهر دو تيم معتبر رشد کرده اند: جاينتز (Giants)،  تيم دانش آموزي  که ۱۱۲ سال است مسابقه مي‌دهد و هشت بار قهرمان اينديانا شده و تيم وايلد کتس (Wildcats)، تيم دانشگاهي که از سال ۲۰۱۳ تا به حال دوبار در رده ي ملي قهرمان شده است. ورزشگاه تيم جاينتز با ۸ هزار صندلي يکي از بزرگترين ورزشگاه هاي کشور است. جيم برونر (Jim Brunner) با ۴۶ سال سابقه ي روزنامه نگاري ورزشي و گزارشگري بازي هاي محلي مي گويد: «هر جا که کارخانه ي جنرال موتورز ديديد آنجا يک باشگاه بسکتبال هم هست.» 

 

« در استاديوم جاينتز کارفرماي مولتي ميليونر شرکتي را مي بينيد که کنار کارگري که ساعتي ۱۰ دلار بيشتر حقوق نمي‌گيرد نشسته است. بسکتبال تمام مرزهاي اجتماعي را کمرنگ کرده است. متوجه هستيد چه مي گويم؟» . در پارکينگ راديو، فورد موستانگ زرد قناري اش اين شعار را نشان مي دهد: «عظمت را به آمريکا برگردانيم».

 

 برونر مانند رابرت نايت مربي سابق تيم هوسيرز که در ميتينگ هاي نامزد جمهوري خواه شرکت مي کرد يکي از طرفداران سرسخت دانلد ترامپ است و اين برخلاف نظر بيشتر بازيکنان ان بي اي است که به شدت مخالف رئيس جمهور جديد هستند. بايد گفت که ترامپ از هيچ کوششي براي اغواي ساکنان اينديانا فروگذار نکرد، مثل چند برابر کردن ميتينگ هايش يا محکوم کردن برون سپاري که اين ايالت صنعتي را تهديد مي کند و يا ناميدن فرماندار اينجا، مايک پنس، به سمت معاونتش. برونر مي‌گويد « در ان بي اي بازيکنان بيشتر دموکرات هستند و  مديران و صاحبان باشگاه ها بيشتر جمهوري خواه. پديده ايست که بيشتر به سن ربط دارد، جوان‌تر که باشيد کمتر محافظه کار هستيد، به نظرم  منطقي ست. اينجا کار نيست. اوايل سالهاي ۹۰ مدرسه ي ماريون پنجمين مدرسه ي بزرگ اينديانا بود، امروز از نظر تعداد دانش آموزان نودمين مدرسه در ايالت است. تعداد دانش آموزانش از سه هزار به کمتر از ۱۰۰۰ نفر رسيده است.»

 

در ماريون تيمي که برونر هر روز صبح گزارشش مي کند، يعني تيم دانشگاه وزلي (١٢) اينديانا (IWU) از چند جهت يادآور آموزش هاي حرفه يي است. حاميان مالي وايلد کتز حاميان بخشنده يي اند که از ميان شان مي توان به والت بتينگر(Walt Bettinger)، رييس چارلز شواب(Charles Shwab)  که موسسه ي حق العمل کاري در بورس است اشاره کرد. در زمين، پسرهاي خانواده هاي سربه زير (١٣) ، پسرهاي خانواده هاي کوچک طبقه ي متوسط، پسرهاي کارگران، کشيش ها، پزشک ها در کنار هم بازي مي کنند و همه سفيد هستند.

 

در هر دو طرف مي توان دو بازيگر سياه پوست ديد: يکي از سودان مي آيد کشوري که ان بي اي در آنجا در جستجوي استعداد است و دومي از نيجريه. براي به وجود آوردن« کيميا»ي مناسب براي برد، مربيان دانشگاه در تعطيلات بين ليگ اينديانا به دنبال استعداد هاي جديد هستند . جف کلارک کمک مربي مي گويد « ما مثل حرفه يي ها مطالعات خيلي پيشرفته يي نمي‌کنيم. آنها تا آنجا پيش مي روند که دوست دختر قديمي بازيکنان را پيدا کنند تا بلکه روحيات واقعي بازيکنان را دريابند. براي ما بسکتبال وسيله است. ما به بچه هاي مان نظريه ي ’من سومي هستم’ را آموزش مي دهيم: اول خدا، دوم تيم و بازيکن در مقام سوم. به آنها مي‌گوييم اگر مي خواهيد اولي باشيد اول راهي پيدا کنيد که سومي باشيد. در زمين اگر پنج بازيکن باشند که براي خودشان بازي مي کنند اين بازي هيچ شباهتي به بازي پنج بازيکني ندارد که براي ديگران بازي مي کنند.»

 

به همراه کلارک به مأموريت استعداديابي اش به شهر رنسلار (Renesselaer)، شهري کوچک در اينديانا مي رويم. دانشگاه سن جوزف که قدمتي  ۱۲۵ ساله دارد اعلام ورشکستگي کرده است. غرق در بدهي حاميان مالي متوجه مي شوند که آه در بساط نيست. در نتيجه بازي ۲۴ فوريه ي ۲۰۱۷ به عنوان آخرين بازي تاريخ تيم پوما، تيم دانشگاه سن جوزف که طبيعتاً بعد از بسته شدن دانشگاه وجود نخواهد داشت، اعلام مي شود. کلارک تمرکزش به بازيکنان بلند قد است. « اسمش نيک است و ۲ مترو يک سانتي متر قد دارد. به بازيکنان بلند قد نياز داريم که کمياب تر و کمياب تر مي شوند. از خودم مي پرسم حالا که او مي داند تيمش قرار است منحل بشود با چه روحيه يي بازي خواهد کرد و در زمين و بيرون آن چطور رفتار خواهد کرد.»

 

آن شب تيم دختران و پسران دانشگاه سن جوزف همه بازي هايشان را بردند. نوجوان ها با چشم هاي گريان نقش هاي با هشتگ « # پوما جاودان، براي هميشه»( Forever #PumasForLife)  را در دست داشتند. تماشاچيان وفادار که بيشتر از ده ها سال روي صندلي‌هاي مخصوص به خود نشسته بودند براي آخرين بار از جاي خود برخاستند و کلارک به نيک، بازيکن شماره ۴۲ آفرين گفت و براي او آرزوي موفقيت کرد.« واقعاً در بازي خودش غرق بود اما بازيکنان ديگر اينطور نبودند. از خودم مي پرسم با بچه هاي تيم ما چطور بازي خواهد کرد.» اما چيزي جف را اذيت مي کند :« مي گويد که ۲ متر و يک سانتي متر قد دارد اما رفتم کنارش ايستادم و فکر نمي کنم آنقدر بلند باشد. خيلي ممکن است که در مورد قدش دروغ گفته باشد.  ۳ يا ۴ سانتيمتر بيشتر در بسکتبال همه چيز را تغيير مي دهد!» 

 

پی نوشت

 

١-

Joshua Kjerulf Dubrow et Jimi adams، "Hoop inequalities: Race، class and family structure background and the odds of playing in the National Basketball Association"، International Review for the Sociology of Sport، vol.4، no 1، Thousand Oaks (California)، 2012.  

 

٢-

Seth stephens-Davidowitz، " In the NBA، zip code matters"، The New York Times، 2 nvembre 2013. 

 

٣-

"A century of trends in adult human height"، 26 juillet 2016، www.elifesciences.org.همچنین نک. Benoît Bréville، "Obésité، mal planétaire"، Le Monde diplomatique، septembre 2012.

 

٤-  در امریکا به اهالی ایالت ایندیانا می گویند، به معنی دهاتی، کوچک و خرفت.

 

٥- Hoosiers، ساخته ی سال ۱۹۸۶ به کارگردانی دیوید انسپو و با بازی جین هکمن در نقش مربی تازه ی تیم و باربارا هرشی و دنیس هوپر که برای بازی در این فیلم نامزد جایزه ی اسکار شد. کتابخانه ی کنگره ی امریکا که مسوول بنیاد ملی ثبت فیلم است این فیلم را به علت "اهمیت فرهنگی، تاریخی و زیبایی شناسانه اش" برای حفظ و نگهداری در این بنیاد انتخاب کرد.

 

 

٦-

Van Jensen et Alex Miller، "Why basketball runs in the family"، The Wall Street Journal، New york، 13 juin 2016.

 

٧- شرکت آمریکایی سازنده ی کفش ورزشی و وسایل ورزشی دیگر

 

٨- در امریکا بر اساس آمارهای رسمی درصد حضور اولین فرزندانی که از خانواده وارد دانشگاه می شوند (که بهشان می گویند first gens))  در تیم های سطح اول دانشگاهی (که منبع بازیکن یابی در ان بی ای هستند) بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ از ۲۸ به ۱۹ درصد کاهش یافته است.

"Men's basketball"، 10 mars 2017، www.ncaa.org

 

 

٩- تیم رویایی نامی است که به تحسین شده ترین تیم در تاریخ ورزش مدرن داده شده است. در این تیم برای نخستین بار بزرگترین بازیکنان ان بی ای، مجیک جانسون، مایکل جردن، لری برد و ... گرد هم آمده بودند تا برای تیم ملی امریکا در المپیک  سال ۱۹۹۲ بارسلون هم بازی بشوند.

 

١٠-

Earvin "Magic" Johnson (avec William Novak)، My life، Fawcett، New york، 1993. همچنین نک. فیلم مستند زیر: Steve James، Hoop Dreams (1994)، KTCA Minneapolis Kartemquin Films.

 

 

١١- جرمن اونیل، بازیکن تیم ایندیانا در سال ۲۰۰۷ گفت: "همین که از محله مان بیرون می آییم [برای بچه محل هامان] می شویم گوشت شکار". همچنین نک. 

 

Pascal Giberné، "La psychose des basketteurs de NBA، cibless d'agessions"، Le Monde، 7 janvier 2008.

 

 

١٢- یعنی دانشگاهی که بر اساس آموزه های جان وزلی (John Wesley) ، (۱۷۰۳-۱۷۹۱) الهی دان پروتستان انگلیسی و خالق روش آموزشی "متدیسم" تدریس می کند

 

١٣- bonne famille  ،در فرانسه به خانواده های طبقه ی متوسط رو به بالا، کاتولیک و همواره مطیع قانون و بی دردسر می گویند. در هر دو مفهوم مثبت و طعنه آمیز به کار می رود.

 

لوموند دیپلماتیک مارس 2017

 

انسان شناسی و فرهنگ ناشر نسخه فارسی  مجله لوموند دیپلماتیک در ایران است 

  

 

  

  

  دوست و همکار گرامی

چنانکه از فعالیت های داوطلبانه کانون «انسان شناسی و فرهنگ» و مطالب منتشر شده در سایت آن بهره می برید و انتشار آزاد این اطلاعات و استمرار این فعالیت ها را مفید می دانید، لطفا در نظر داشته باشید که در کنار همکاری علمی، نیاز به کمک مالی همه همکاران و علاقمندان نیز وجود دارد. کمک های مالی شما حتی در مبالغ بسیار اندک، می توانند کمک موثری برای ما باشند.

لطفا کمک های خود را به حساب زیر واریز کنید و در صورت دلخواه با ایمیل به ما اطلاع دهید.

شماره حساب بانک ملت: 117360766

شماره شبا: IR98 0120 0000 0000 0117 3607 66

شماره کارت: 7329-6247-3377-6104

به نام آقای رضا رجبی

پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
پیر بوردیو/ مانه: یک انقلاب نمادین(9) / برگردان نا...

Related Posts