ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ
اندازه فونت: +

جنگ افغانستان: پائولا برونشتاین عکاس، عکس‌هایی باورنکردنی از رویدادهای 15 سال جنگ ثبت کرده است




منبع: ایندیپندنت

پس از پانزده‌ سال تجاوز نیروهای تحت رهبری ایالات متحده به افغانستان در جستجوی اسامه بن‌لادن، این کشور همچنان در جنگ فرورفته است.
فقط بیش از 5000 هزار غیرنظامی  در سال جاری در حالی کشته و زخمی شده‌اند که داعش و القاعده در شورش علیه دولت افغان و نیروهای «اشغال‌گر» رقابت می‌کنند.
تقریبا 500  سرباز از انگلستان در این نزاع کشته شده‌اند؛ انگلستان همراه با 17 کشور دیگر درپی حمله‌های 11 سپتامبر و با هدف اعلام شده‌ی به پایین کشیدن گروه‌های تروریستی، بیرون راندن طالبان، الغای تجارت مواد مخدر و پیشبرد دموکراسی و توسعه به نزاع افغانستان وارد شد.
اما افراط‌گرایان باقی مانده‌اند، تولید تریاک به یکی از بالاترین سطوحی که تا کنون ثبت شده، افزایش یافته است و 2.7 میلیون پناهجو گریخته‌اند؛ عددی که افغانستانی‌ها را به بزرگترین ملیت– بعد از سوریه –  تبدیل می‌کند که در سال جاری راهی سفر دریایی به اروپا شده‌اند.
پائولا برونشتاین، عکاس امریکایی که جایزه‌ای دراین‌باره دریافت کرده، تطور جنگ را از طریق لنز دوربین خود ثبت نموده است؛ او در زمانی به افغانستان رفت که طالبان از آخرین سنگر شهری خود بیرون رانده شده بود.
وی در گفتگو با ایندیپندنت توصیف کرد که شاهد خرابی‌های حاصل از حمله‌های هوایی ایالات متحده و انگلستان به عنوان بخشی از «عملیات آزادی پایدار» بود.
خانم برونشتاین می‌گوید: «هرکجا نظر می‌کردید ویرانی و تباهی حاصل از بمباران رخ می‌نمود؛ این قطعا حمله‌ی انتقام بود» .
«برای امریکایی‌ها حمله‌ به افغانستان به عنوان کاری ضروری دیده می‌شد. آنها [افغانستانی‌ها] به قلب ایالات متحده زده بودند، به برج‌های دوقلو حمله کرده بودند. آمار تلفات و خرابی ... ایالات متحده هرگز چیزی شبیه به آن را تجربه نکرده بود».
خانم برونشتاین، عضوی از کاروان روزنامه‌نگارانی  بود که برای گزارش درمورد پیروزی ائتلاف در شهری که قبلا پایتخت طالبان بوده است، بدانجا سفر می‌کرد.
 عکاس اضافه می‌کند: «فضا بسیار عجیب بود – مردم تلاش می‌کردند با این واقعیت که کل جنوب کشورشان در حال بمباران بود، به مقابله بپردازند».
«ارتش امریکایی همیشه تلاش خواهد کرد تا آن‌جا که می‌تواند مغرور و مفتخر باشد، آن‌ها واقعا اعتقاد داشتند که در حال حفاظت از کشورشان بودند».
او شماری از بازدیدها در افغانستان را از دست داده است و در همین بهار بازگشته تا درمورد تاثیرات جاری جنگ گزارش دهد.
آثار او در کتابی با عنوان «افغانستان: بین امید و ترس» گردآوری شده و غالبا او را به باد نقد گرفته اند.
او  فرود در مزارع خشخاشِ تحت کنترل طالبان ، همراه با تیم‌های سربازانی که از خط مقدم عقب نشینی کرده‌اند را به یاد می‌آورد  و از  دیدن مرگ سربازان و بدن‌هایی رها شده با زخم‌هایی وحشتناک روایت می‌کند.
بعلاوه بقایای جنگ همچنان موجب جراحت و آسیب می‌شوند؛ خانم برونشتاین در اوایل سال جاری شاهد غیرنظامیان قربانی مین‌ها در لشکرگاه بوده است.
وی این‌گونه توضیح می‌دهد: «فصل بهار بود و  جایی که باران زیادی ببارد و  برف زیادی در حال ذوب شدن باشد، مین‌ها روی سطح می‌آیند؛ بدین‌ترتیب مردم محلی به طور تصادفی شروع به کندن یا گام نهادن بر آن‌ها می‌کنند. بمب ‌ها مردم را می‌جوند و اندام آنها کاملا از بین می‌رود. جنگ، جنگ است و درواقع جهنم است».
یکی از دوستان خانم برونشتاین، گیلز دالی که عکاسی  انگلیسی است، روی مین رفت و با سختی جان بدر برد؛ در سال 2010  درحالی که  جنگ را پوشش می‌داد این اتفاق افتاد و دو پا و یک دستش قطع شد.
حداقل 29 روزنامه‌نگار در افغانستان از 1992 کشته شده‌اند، ازجمله دیوید گیلکی و ذبیح‌الله تمنا از رادیو ملی امریکا (NPR) ؛  این دو در ماه ژوئن سال جاری در نخستین روز همراهی با ارتش افغان کشته شدند.
خانم برونشتاین در حال پوشش انتخابات سال  2014  بود که خود را صرفا چندمتر آن طرف‌تر از حمله‌ی تروریستی طالبان به یک مهمان‌خانه در کابل یافت.
زمانی که تیراندازی آغاز شد، او قصد ترک محل کارش را داشت تا در مراسم شام شکرگزاری همراه با دوستان امریکایی خود شرکت کند؛ اما بواسطه‌ی تیراندازی در اداره‌ی ژورنال وال‌استریت ماند.
عکاس می گوید: «درست در آن گوشه و پرسر وصدا بود؛ بعلاوه به‌خاطر شب بودن، نمی ‌توانستید هیچ چیز را ببینید».
« همه‌ی ما را به پایین و به یک اتاق امن در ساختمان بردند و ساعت‌ها منتظر ماندیم؛ می‌توانستیم صدای جنگ شبه‌نظامیان با پلیس را بشنویم. بیش از آن حدی که بتوان راحتی خود را حفظ کرد، نزدیک بود».
خانم برونشتاین افغانستان را «جنگ فراموش‌شده» می‌نامد، که در پی حمله‌ی 2003  به عراق به حاشیه رفت؛ همچنین درحال حاضر مشغولیت قدرت‌های جهانی به برآمدن برق‌آسای داعش، فضای اندکی برای پرت شدن حواس می‌گذارد.
او می‌گوید:« زمانی که در افغانستان بودم این واقعیت را دریافتم که جرج دابلیو بوش توانست این جنگ را به وجود آورد، سپس اجازه داد که درون نوعی هولناکی حاشیه‌ای ناپدید شود؛ میراث او بسیار بسیار منفی است».
اما عکاسی خانم برونشتاین نشان می‌دهد که مردم افغان در میان هرج‌مرج و تخریب،  به زندگی‌ روزمره‌ی خود ادامه می‌دهند؛ با این وصف که زنان اجازه یافته اند برای نخستین بار در طول دهه‌ها رای دهند و کودکان به مدرسه فرستاده می‌شوند.
عکاس، ضمن یادآوری جشنواره‌ها و مسابقات بدنسازی محلی، یا تفریحات یک‌روزه‌ی خانواده‌ها در اولین پارک ملی کشور، گفت: «داستان‌های مثبت بسیاری وجود دارد – همه چیز منفی نیست».
سربازان رزمی امریکایی  و انگلیسی رسما در سال 2014 از افغانستان بیرون رفتند، اما در همان زمان که این کشور به درگیری برای ثبات ادامه می‌دهد،  هزاران نفر از نقاط مختلف جهان در آن باقی مانده اند.
درمیان آنها 500 نفر از پرسنل بریتانیایی هستند؛ بعلاوه دیوید کامرون اوایل سال جاری، میزان ماموریت را برای کمک به آموزش نیروهای افغان افزایش داده است.
اکنون، دولتِ به‌اصطلاح اسلامی، حضور خود را در این کشور مستقر می‌سازد و دراین راه از جانب «ولایت خراسان» مجموعه ای از حمله‌های خونبار  انجام می‌شود که برای برتری‌یابی علیه طالبان و القاعده پیش می‌رود.
«گروه‌های افراطی برای برتری می‌جنگند – این وحشتناک است»؛ خانم برونشتاین اضافه کرد: «[البته] من  نمی‌گویم که هیچ چیزی در جهت صلح وجود نداشت».
او به ویژه از فساد همه‌جاگیر در افغانستان انتقاد می‌کند؛ برونشتاین می‌بیند که بودجه حاصل از صدقه و دولت مکیده می‌شوند و در همان زمان رهبران طالبان «کاخ‌های خشخاش» پرزرق‌و برق می‌سازند.
در طی کنفرانسی در همین چهارشنبه، قدرت‌های جهانی، مبلغ  15 میلیار دلار (12 میلیار یورو) را به‌منظور تامین وجوه افغانستان برای چهارسال آینده به این کشور پرداختند و در تلاش برای احیای فرایند صلحی هستند که متوقف شده است.
انگلستان یک بسته‌ی 750 میلیون یورویی «حمایت طولانی مدت» ، شامل تامین وجه برای سلامتی، آموزش، استخدام و پروژه های پاکسازی مین پرداخته است.
پریتی پاتل دبیر توسعه‌ی بین‌الملل، گفت: « افغانستان، به‌تازگی شاهد پیشرفت واقعی بوده، اما جامعه‌ی بین‌الملل باید نشان دهد که به پابرجا ماندن این دوره تمایل دارد. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم توسعه‌ی افغانستان بی‌سرانجام بماند و کشور به تخاصم بازگردد».
اما دبیرکل سازمان ملل متحد، بان کی مون، گفته است که خشونت متمادی موجب شده تا به یک رکورد در تعداد کشته شدگان غیر نظامی یا مردم آواره برسیم.
در این هفته جنگ دوباره بین نیروهای دولتی و طالبان در شهر کندز از سر گرفته شد و غیرنظامیان از آن فرار می‌کنند؛ طبق ثبت سازمان ملل، با این جنگ بیشتر از 1.1 میلیون نفر مردم مجبور به ترک خانه های خود شدند.
رکورد 5100  تلفات غیر نظامی، شامل 1600 مرگ، در نیمه ی اول امسال ثبت شده است؛ همچنین 11000 نفر از مردم در حملات، انفجارهای مین و جنگ بین شورشیان ونیروهای دولتی  در سال 2015-  که به 31 استان از 34 استان این کشور گسترش یافت- کشته و زخمی شدند.
 برای خانم برونشتاین، خوش‌بینی اولیه درمورد حمله‌ به افغان ها محو شده است.
او می‌گوید: « کتاب من امید و ترس نام گرفته است، اما در این لمحه امید زیادی وجود ندارد»
« افغان ها نسبت به آینده ترس دارند - چه چیز اکنون در حال رخ دادن است؟» .
 

  

  

  دوست و همکار گرامی

چنانکه از فعالیت های داوطلبانه کانون «انسان شناسی و فرهنگ» و مطالب منتشر شده در سایت آن بهره می برید و انتشار آزاد این اطلاعات و استمرار این فعالیت ها را مفید می دانید، لطفا در نظر داشته باشید که در کنار همکاری علمی، نیاز به کمک مالی همه همکاران و علاقمندان نیز وجود دارد. کمک های مالی شما حتی در مبالغ بسیار اندک، می توانند کمک موثری برای ما باشند.

 

حامی گرامی اطلاعات مالی کانون انسان‌شناسی و فرهنگ هفته‌ای یکبار در نرم افزار حسابداری درج می‌شود شما میتوانید شرح فعالیت مالی کانون را از طریق لینک زیر دنبال کنید.

 

https://www.hesabfa.com/View/Login

 

 

 

قصه، هویت تاریخی فرهنگ یک جامعه
زبان انگلیسی متعلق به کیست؟ (بخش نخست)

Related Posts